Στο «περίμενε» άφησε ξανά ο Σι τον Πούτιν για τον αγωγό της Σιβηρίας
Οι Ρώσοι είχαν προετοιμάσει τον τελευταίο καιρό τη διεθνή κοινή γνώμη ότι επίκειται η ολοκλήρωση της συμφωνίας του αγωγού φυσικού αερίου Power of Siberia 2, που θα ανακατηύθυνε από τη Δυτική Σιβηρία προς την Κίνα μεγάλες ποσότητες αερίου που κάποτε έφθαναν στην Ευρώπη. Μετά την επίσκεψη Πούτιν στο Πεκίνο, όμως, δεν έγινε κάποια σχετική ανακοίνωση, προς μεγάλη απογοήτευση της Μόσχας.
Οι δύο πρόεδροι Σι και Πούτιν στις ομιλίες τους αναφέρθηκαν στην «παλιά φιλία» τους, ενώ οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών, ο Σεργκέι Λαβρόφ και ο Γουάνγκ Γι, μιλούν τουλάχιστον μία φορά τον μήνα κατά μέσο όρο, όταν δεν συναντώνται από κοντά. Αλλωστε η αφορμή για το ταξίδι Πούτιν στο Πεκίνο ήταν η 25η επέτειος της υπογραφής Συνθήκης Φιλίας το 2001, έπειτα από δεκαετίες συνοριακών διαφορών και αντιπαλοτήτων μεταξύ των δύο γειτόνων. Η Κίνα παίζει βασικό ρόλο στην προμήθεια εξαρτημάτων που χρησιμοποιούνται στον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ οι αγορές υδρογονανθράκων της στηρίζουν τη ρωσική οικονομία, και μάλιστα σε ρούβλια προκειμένου να παρακάμψουν το δολάριο.
Δυσπιστία
Ομως στις σχέσεις Μόσχας – Πεκίνου υπάρχει και δυσπιστία. Η Κίνα ενοχλήθηκε από την προσέγγιση μεταξύ Ρωσίας και Βόρειας Κορέας, η οποία επέτρεψε στον Κιμ Γιονγκ Ουν, στέλνοντας στρατεύματα και βλήματα πυροβολικού στο ουκρανικό μέτωπο, να λάβει σε αντάλλαγμα τα μέσα για να επιταχύνει το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο να δούμε την Πιονγκγιάνγκ, ενθαρρυμένη, να υιοθετεί μια προκλητική στάση και να προσελκύει περισσότερες δυτικές δυνάμεις στην περιοχή.
Η θεμελιώδης ασυμμετρία της σινορωσικής σχέσης, σημειώνει η «Monde», είναι εμφανής. Περισσότερο από τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή στην Ουκρανία, η Ρωσία αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, υποφέρει από πληθωρισμό και ο ουκρανικός στρατός καταφέρνει να πραγματοποιήσει πολυάριθμες επιθέσεις με drones σε βάθος εντός της ρωσικής επικράτειας. Από την άλλη, η Κίνα εξαρτάται από τη Ρωσία για τον ενεργειακό της εφοδιασμό και αυτό αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της.
Το φυσικό αέριο
Για αρκετά χρόνια και ακόμα και τώρα, η Κίνα αφήνει τον ρώσο πρόεδρο να περιμένει την οριστικοποίηση της σύμβασης για την κατασκευή του νέου αγωγού φυσικού αερίου Power of Siberia 2, ο οποίος θα μπορούσε θεωρητικά να διπλασιάσει τον όγκο του ρωσικού φυσικού αερίου που παραδίδεται στην Κίνα, φέρνοντας έσοδα και σηματοδοτώντας μια εξέλιξη που λειτουργεί υπέρ της Ρωσίας.
Το Πεκίνο θέλει να περιορίσει τις δεσμεύσεις. Κατά την τελευταία επίσκεψη του Πούτιν στο Πεκίνο στις αρχές Σεπτεμβρίου 2025, οι πετρελαϊκοί γίγαντες Gazprom και PetroChina υπέγραψαν ένα απλό «μνημόνιο κατανόησης» και το 15ο πενταετές σχέδιο της Κίνας, που εγκρίθηκε στις αρχές Μαρτίου, αναφέρει μόνο «πρόοδο στις προπαρασκευαστικές εργασίες» έως το 2030.
Ωστόσο, η διεθνής κατάσταση έχει αλλάξει και το Κρεμλίνο το βλέπει ως ένα παράθυρο ευκαιρίας για να πείσει την Κίνα να εγκρίνει το έργο. Ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ εμποδίζει τις παραδόσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου του Κατάρ στην Κίνα. Παρά τα σημαντικά στρατηγικά του αποθέματα, ο μεγαλύτερος εισαγωγέας υδρογονανθράκων στον κόσμο επηρεάζεται από την κρίση στη Μέση Ανατολή. Τα κινεζικά διυλιστήρια παραγγέλνουν ήδη περισσότερο ρωσικό πετρέλαιο που παραδίδεται με δεξαμενόπλοια (αύξηση 35% το πρώτο τρίμηνο, σύμφωνα με το Κρεμλίνο), αλλά η δέσμευση για χερσαίες υποδομές είναι μια πολύ πιο μακροπρόθεσμη στρατηγική.
Ισορροπία
Η Κίνα επιδιώκει μια ισορροπία. Για να μειώσει τις εκπομπές CO2, πρέπει να καταναλώνει λιγότερο άνθρακα και πετρέλαιο, και για να το πετύχει αυτό, βασίζεται σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και πυρηνική ενέργεια, αλλά και σε φυσικό αέριο για κάποιες οικιστικές περιοχές, βαριές βιομηχανίες και φορτηγά που θα δυσκολευτούν να τα βγάλουν πέρα χωρίς καύσιμα. Ωστόσο, ταυτόχρονα, η οικονομική της ανάπτυξη επιβραδύνεται, μαζί της και οι ενεργειακές της ανάγκες. Επομένως, θέλει να περιορίσει τις δεσμεύσεις της και είναι επιφυλακτική στο να εξαρτηθεί υπερβολικά από μια πηγή.
Εν κατακλείδι, το Πεκίνο θέλει να προχωρήσει αλλά με τους δικούς του όρους. «Αποφασίζει να εμπιστευτεί τη Ρωσία επειδή γνωρίζει ότι η Μόσχα, σε κάθε περίπτωση, δεν έχει άλλη επιλογή από το να βασιστεί στην Κίνα», πιστεύει ο Ουάνγκ Γιγουέι, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Ρενμίν στο Πεκίνο.