Μάρκο Νίκολιτς: Ντούσκο ή Ματίας;

Οι σταγόνες πάντα μοιάζουν

του Κώστα Κοφινά

Αρχικά, η άμεση διαπίστωση για να είμαστε ξεκάθαροι: Μπάγεβιτς είναι μόνο ένας. Ντούσκο ο μοναδικός. Τελεία. Στα χέρια του η ΑΕΚ απέδωσε το ωραιότερο, το πληρέστερο ποδόσφαιρο όλων των εποχών. Και ο Νίκολιτς πού κολλά; Καλή ερώτηση. Απλά, το ζητούμενο είναι αν μπορεί να βαδίσει στα χνάρια του προκατόχου του στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Αρκετά τα κοινά. Η καταγωγή. Πρώην ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Η γλώσσα. Το αυστηρό στυλ όταν τους… πιάνει η «μεγάλη εικόνα» αλλά και τα πλατιά χαμόγελα όταν τα φώτα πέφτουν πάνω τους σε εκτός ποδοσφαίρου στιγμές. Ο Ντούσκο γιόρτασε το ’79 το δεύτερό του πρωτάθλημα ως ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ και τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς ερχόταν στη ζωή ο Νίκολιτς! Δέκα χρόνια μετά, ο Μπάγεβιτς «με τη μία» έφερε την ΑΕΚ στην κορυφή από τη θέση του προπονητή. Μέσα σε ελάχιστους μήνες κατάφερε να σουλουπώσει μια ταλαιπωρημένη ομάδα που ερχόταν από δύσκολες εποχές και αγωνιστική ξηρασία. Πόνταρε σε Ελληνες (Μανωλάς, Παπαϊωάννου, Οικονομόπουλος) αλλά και σε ξένους (Οκόνσκι, Σαβέβσκι) που έκαναν τη διαφορά. Κάτι ανάλογο επιχείρησε ο Νίκολιτς, καθώς ο δικός του… Οικονομόπουλος ήταν ο Στρακόσα (όλα τα παιχνίδια στο πρωτάθλημα και με αποκρούσεις πέναλτι),  Ρότα και Μάνταλος εκπροσώπησαν την Ελλάδα και οι Γιόβιτς – Πινέδα έδωσαν την πινελιά ποιότητας.

Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι τι θα συμβεί στη συνέχεια. Πρόκειται να αλλάξει τα δεδομένα ο Μάρκο Νίκολιτς και να αναζητήσει νέες κορυφές; Να εξελίξει μονομιάς την ΑΕΚ; Γιατί ο Μπάγιεβιτς λες και έκανε… στάση, καθόσον πήρε ξανά τίτλο το ’92 και ενώ είχε βάλει τις βάσεις για ένα ολότελα δικό του δημιούργημα. Στις σημερινές εποχές, μία τριετία μακριά από τη διεκδίκηση τροπαίων ισοδυναμεί με αιώνα. Ο Μπάγεβιτς με τον τίτλο του ’89 «αγόρασε χρόνο». Μένει να φανεί αν κάτι ανάλογο θα συμβεί με τον Μάρκο Νίκολιτς ή αν εφόσον πέσει στα βαθιά (Τσάμπιονς Λιγκ) κοιτάξει να κολυμπήσει με «επιμονή και υπομονή» όπως προστάζει το πολυφορεμένο μότο της ομάδας, αυτές τις τελευταίες ημέρες. Ηδη, η δημοφιλία του νυν προπονητή της ΑΕΚ φτάνει στα ουράνια! Ο κόσμος είδε φως και τον αγκάλιασε. Πανηγύρισε με την καρδιά του έναν τίτλο που τόσο είχε ανάγκη, ένα  πρωτάθλημα που η ομάδα  άξιζε με βάση τη σταθερή πορεία της να κατακτήσει.

Ενα μόνο ας έχουμε κατά νου: κάποιες σχέσεις έχουν άδοξο τέλος. Ο χωρισμός ενίοτε πληγώνει. Συμβαίνει στις μεγάλες και δίχως όρια αγάπες, στους παράφορους έρωτες. Ο Ντούσκο αποχώρησε και πίκρανε τους πάντες με κιτρινόμαυρα αισθήματα το 1996. Ο δε Νίκολιτς γοητεύεται από νέες προκλήσεις και δεν μένει πολλά χρόνια στην ίδια ομάδα…

Προοπτικές και εφιάλτες

του Γιώργου Νασμή

Ο αθλητισμός μοιάζει με πάγκο σε παζάρι ελπίδας που πουλά προοπτική. Το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο ιστορίες με ταλαντούχους ποδοσφαιριστές, διάσημους προπονητές και πλούσιους ιδιοκτήτες που έχτισαν παλάτια προοπτικής, τις περισσότερες φορές άμμο. Ακόμα και στο κουτί της Πανδώρας υπήρχε η Ελπίδα η οποία δεν πρόλαβε να διαφύγει. Ουσιαστικά ο βασιλιάς των αθλημάτων πουλά «αέρα» μέχρι που έσκασε η φούσκα. Οι λαμπρές προοπτικές που βλέπουμε σήμερα μπορεί αύριο να καταλήξουν σε εφιάλτη. Ή και το αντίθετο. Ποιος μπορεί να είναι βέβαιος; Πέρυσι, στα τέλη του Απρίλη η Λίβερπουλ έμοιαζε με τις  πύλες του παραδείσου. Κατάκτηση του τίτλου στην πρώτη σεζόν του Σλοτ στον πάγκο με πρωταγωνιστή τον Σαλάχ. Σήμερα, έναν χρόνο μετά, η Λίβερπουλ καταγράφει ρεκόρ ηττών (20), ο Σλοτ θεωρείται persona non grata στο Ανφιλντ, ο Σαλάχ πακετάρει για τον επόμενο σταθμό και το κλαμπ ετοιμάζει μνημείο για τον Ζότα και τον αδερφό του Αντρέ Σίλβα. Κανείς δεν θα μπορούσε να σκεφτεί όσα συνέβησαν σ’ αυτούς τους 13 μήνες. Στο ποδόσφαιρο ισχύει το «σήμερα είναι το αύριο που φοβόμασταν χθες». Ο σημερινός Μάρκο Νίκολιτς είναι ο Σλοτ του χθες. Ή ο Αλμέιδα του προχθές. Ποιος θα είναι όμως ο Νίκολιτς του αύριο; Ποιος έχει ξεχάσει τις εκδηλώσεις λατρείας των φίλων της ΑΕΚ προς τον Αλμέιδα για την κατάκτηση του τίτλου στην πρώτη χρονιά που άνοιξε τις πόρτες του το νέο γήπεδο της Ενωσης. Ποιος θα ξεχάσει το πρωτοφανές για το ποδόσφαιρο συμβόλαιο που πρόσφερε ο Δημήτρης Μελισσανίδης στον Αργεντινό (εξαετές).

Δεν αποκλείεται να έκανε το ίδιο και ο Μάριος Ηλιόπουλος αν του το ζητούσε ο Σέρβος. Η προοπτική όμως δεν είναι κάτι το χειροπιαστό. Πρόκειται για μια προσδοκία για το τι θα αποφέρει το μέλλον. Οι σημερινές επιτυχίες δεν μπορούν να εγγυηθούν τις αυριανές. Το μόνο που μπορεί να κάνουν είναι να προσφέρουν λίγο περισσότερη υπομονή, γιατί πάντοτε επικρέμαται η πιθανότητα της παρένθεσης. Ποια είναι όμως η σωστή παρένθεση; Η επιτυχία ή η αποτυχία. Το βιογραφικό του Νίκολιτς αποκαλύπτει έναν προπονητή που πάντα αφήνει έργο πίσω του. Σε πέντε από τις ομάδες όπου έχει εργαστεί, ανάμεσά τους και η ΑΕΚ, ο μέσος όρος συγκομιδής βαθμών είναι 2+, ένα εκπληκτικό στατιστικό που ελάχιστοι προπονητές έχουν στο παλμαρέ τους. Το ποδόσφαιρο ωστόσο είναι ομαδικό παιχνίδι. Ο Νίκολιτς χρειάζεται νέους παίκτες, εμπιστοσύνη από την ηγεσία και υπομονή. Ο,τι δηλαδή ήθελε και ο Αλμέιδα πριν γίνει ο γήινος Ματίας και αποχωρήσει.