اقتصاد ایران سالهاست با یک پدیده جدی مواجه شده است؛ از یکسو با کمبود سرمایهگذاری، کاهش بهرهوری و فشار بر منابع مالی روبهرو هستیم و از سوی دیگر، بخش قابل توجهی از زیرساختهای موجود، بلااستفاده یا با ظرفیتی بسیار کمتر از توان واقعی فعالیت میکنند. شاید یکی از مهمترین نمونههای این وضعیت را بتوان در شبکه گسترده بانکها مشاهده کرد؛ شبکهای که زمانی قلب تپنده اقتصاد سنتی ما بود، امروزه قسمت گسترده ای از آن در حال تبدیل شدن به یک دارایی کمبازده و پرهزینه است.
