Άρης Δαβαράκης: «Τα τραγούδια ανήκουν σε όσους τα αγαπούν»

Μοιράζονται τρεις δεκαετίες αδιάλειπτης δημιουργίας. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο αναπτύχθηκε η φιλία τους η οποία στηρίχθηκε στην αισθητική συγγένεια που επιβεβαιώνεται καθημερινά.

Τα δώρα αυτής της διαδρομής ο Άρης Δαβαράκης και η Ευανθία Ρεμπούτσικα τα παρουσιάζουν την Τετάρτη στην σκηνή του Θεάτρου Παλλάς με special guest τον Γιάννη Κότσιρα.

Πριν την ωραία γιορτή τους ο σπουδαίος στιχουργός ξετυλίγει το νήμα αυτής της διαδρομής που έγινε αφορμή να δημιουργηθεί ένα εμβληματικό ρεπερτόριο με τραγούδια που έγιναν κτήμα όλων μας.

Μετράτε χρόνια και επιτυχίες με την Ευανθία Ρεμπούτσικα. Τι πιστεύετε ότι διατηρεί τη χημεία σας ζωντανή και πώς νιώθετε που μοιράζεστε ξανά τη σκηνή του Παλλάς;

Ναι, μετραμε 30 χρόνια φιλίας και συνεργασίας. Έχουμε μια βαθειά αισθητικη συγγενεια που επιβεώνεται, καθημερινά σχεδον, στις τρεις αυτες δεκαετίες. Οι μελωδίες της Ευανθίας με ταξιδευουν και με εμπνεουν.

Ακουω και ανοιγω λεξη λεξη μονοπατάκια να κατσουν οι συλλαβες στις νοτες, οι λεξεις, οι συνειρμοι. Τη χημεια μας νομιζω πως την κραταει ζωντανή η αγαπη, η φιλία και η εκτίμηση που νοιωθουμε ο ενας για τον αλλον.

Η περίοδος 25-26 μας εδωσε και το δωρο της “Αλεξάνδρειας” του Φωκά Ευαγγελινού. Βρεθήκαμε ξανα μαζι να γραφουμε καινουργια τραγουδια για την παράσταση, τραγουδια που ακουστηκαν ολοφρεσκα μαζι με την “τριαντάρα” μας “Αλεξανδρεια” που ερμηνευσε για πρωτη φορα στον πρωτο δισκο του ο Γιαννης Κοτσιρας το 1996.

Ειναι μεγαλη χαρα για μενα αυτή η παρασταση, “Τα τραγουδια μας”, που ερχεται στο Παλλας την Τεταρτη 13.

Η παράσταση έχει τίτλο «Τα τραγούδια μας». Ποιος στίχος ή μελωδία από αυτή τη διαδρομή εκφράζει απόλυτα το «μαζί» σας αυτή τη στιγμή; 

Σίγουρα η “Αλεξανδρεια” πρωτ’ απ’ ολα. Και σαν μελωδια και στιχουργικά. Αλλα και όλα τ’ άλλα τραγουδια που θ’ ακουστουν. Ενας στιχος που αγαπω πολύ ειναι αυτος που λεει “κανενας δεν μας κυνηγα, ειναι δική μας η ζωή μας”.

Το πιστευω αυτο. Ειναι και πολλα άλλα ομως – όπως το “Όλα ειναι εδω”, η “Μεγάλη Αποκάλυψη”, δεν μπορω να διαλεξω…Το “μαζί” αυτη τη στιγμή το εκφραζει η ίδια η βραδια με ολα τα τραγουδια της που μας βρίσκει παλι μαζι.

Σε ποιο βαθμό θεωρείτε ότι το τραγούδι παύει να ανήκει στον δημιουργό τη στιγμή που γίνεται κτήμα της μνήμης του κοινού; 

Τα τραγούδια δεν ανήκουν πουθενά, ειναι άϋλα και ελευθερα, αυτοφορτίζονται σε καθε πτήση. Ανήκουν σε συνθετες, μουσικους, ενορχηστρωτες, ερμηνευτες, ηχολήπτες, στιχουργους και σε ολους όσους “αγγίζουν”.

Υπαρχει βεβαια και η πρακτική πλευρα, αυτη των πνευματικών δικαιωμάτων. Αυτα ανηκουν 50-50% στον συνθετη και τον στιχουργο. Δεν εχει σχεση ομως αυτο με την ουσια, την μαγεια της τραγουδοποιΐας.

Το μοιρασμα εχει σημασια. Εγω στο σάουντρακ της ζωής μου εχω συμπεριλάβει Beatles, pop και γαλλικο τραγούδι μαζί με τα ακριβά μου Ελληνικά. Τα νοιωθω σαν δικά μου.

Εχω ζησει και ζώ μ’ αυτα. Το Eleanor Rigby π.χ ειναι των Lennon-McCartney και δικο μου!

Ποιο τραγούδι από αυτή τη συνεργασία θεωρείτε πιο «προσωπικό»;

Δεν παω να το σκασω απ’ την ερώτηση αλλα ολα ειναι προσωπικά. Δεν γραφτηκαν για να “καταναλωθουν”, γραφτηκαν με την καρδια μας και χωρις “στοχευση” ….target groups και τα λοιπα.

Ειναι οτι μπορεσε να βγει απο μεσα μας μελωδικά και στιχουργικά την στιγμή που τα γράφαμε.

Η «Αλεξάνδρεια» έχει μια ιδιαίτερη θέση στο ελληνικό τραγούδι. Τι σημαίνει για εσάς σήμερα; Πώς βιώνετε τη μετεξέλιξη ενός δικού σας βιώματος σε ένα σύμβολο νοσταλγίας;

Με τιμά πολυ που εξελίχθηκε ετσι αυτό το τραγούδι. Ειναι το δωρο του αποχαιρετισμου απο την πολη που γεννηθηκα; Δεν ξερω. Καποια στιγμη στην ιστορια ζουσαν στην Αλεξανδρεια 700.000 Έλληνες.

Εγω δεν το προλαβα βεβαια αυτό αλλα το σπορακι της δια-σπορας το κουβαλαω. Ειμαστε της διασπορας οι περισσοτεροι Ελληνες και η νοσταλγία ειναι το ανθόνερο μας.

Νιωθω εγνωμων που μπορεσαμε με την Ευανθια να την πλησιασουμε καπως την “μυρωδια” της σπουδαιας αυτης πόλης.

Πώς εξελίχθηκε η γραφή σας μέσα στα χρόνια και πιο συναίσθημα – ή εικόνα – την πυροδοτεί;

Δεν ειναι ενα συναίσθημα ή μια εικόνα. Ειναι τόσα πολλά. Ειναι η ιδια μου η ζωη, οτι κουβαλαω 73 χρονια τωρα. Πολλα συναιθήματα, πολλες εικόνες, πολυ σκοταδι, περισσοτερο φως…

Την Τετάρτη θα έχετε μαζί σας τον Γιάννη Κότσιρα. Τι θυμάστε από την πρώτη φορά που ακούσατε τη φωνή του να ντύνει τους στίχους σας και πώς είναι η επανένωση αυτή σήμερα;

Θυμαμαι την εκπληξη μου οταν τον πρωτάκουσα στο στουντιο- σπιτι της Αγιας Παρασκευής να τραγουδάει. Ελεγε το “ya salam” σαν Αλεξανδρινος και του το ειπα.

Πηρε την μητερα του τηλεφωνο και εκεινη του ειπε πως ναι, ειχε η ιδια καταγωγή απο την Αλεξάνδρεια.

Ενιωσα μεγαλη σιγουρια με τον Γιάννη απ’ την αρχή. Και φιλία και αγάπη. Ηταν η καλη κοινη μας στιγμή αυτη η συναντηση. Ειχε ερθει και στο χειμερινό “Αλσος” πριν τον κορωνοϊο σαν guest οταν παρουσιασα εκει τραγουδια μου απο όλες τις συνεργασιες μου – με πρωτο τον Μανο Χατζιδακι. Ειναι φίλος. Παντα θα συναντιόμαστε.

Στη σκηνή θα δούμε και νέους ερμηνευτές, την Εριέττα Μανούρη τον Νίκο Μερτζάνο και τον Στελιο Θεοδωρου. Πόσο σημαντικό είναι για έναν δημιουργό να βλέπει το έργο του να ερμηνεύεται από φρέσκα πρόσωπα και νέες φωνές;

Εμενα με ενδιαφερει πολυ αυτό, να ξανατραγουδιουνται τα τραγούδια. Αυτο δεν μειώνει την αξια της πρώτης εκτέλεσης, την ενισχυει νομιζω. Θα τ’ ακούσετε και θα μας πείτε!

Οι στίχοι σας έχουν συχνά μια έντονη ποιητικότητα και νοσταλγία. Σήμερα που όλα κινούνται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, θεωρείτε πως ο κόσμος έχει ανάγκη περισσότερο την «τρυφερότητα» που πρεσβεύουν τα τραγούδια σας;

Να κανω λιγο το δικηγόρο του διαβόλου; Η ποιητικότητα (και η νοσταλγία που δεν εχω την αισθηση οτι με χαρακτηρίζει) υπερβαινουν τα επικαιρα της εξελιξης. Το λεω συνεχεια: Οταν η γιαγια μου η Ελισαβετ πρωτομπηκε σε αεροπλανο ειπε πως παει, χαλασε ο κόσμος, καταστρεφεται.

Όταν ο γεροντας στο Αγιατό της Πελοποννησου εβαλε στην πριζα το καλωδιο της πρωτης του λαμπας ετρεμε ολοκληρος πως θα καει το κονακι του μ’ αυτα τα πράγματα του σατανά.

Καταλαβαινετε τι εννοω. Η ανθρωποτητα ρεει νοητά προς τις εκβολες της, αλλάζει συνεχώς, μεταμορφώνεται. Ετσι γινόταν παντα. Ισως η επιταχυνση να ειναι τωρα μεγαλυτερη αλλα ο άνθρωπος ειναι ζωο προσαρμοστικο.

Τραγουδια τραγουδουσαν οι ανθρωποι απο τις σπηλιες μεχρι τωρα. Τραγουδια ο ….Μαλερ, τραγουδια κι ο Τσιτσανης και ο Βαμβακαρης, χωρις ΑΙ και πολυκάναλα. Δεν ανησυχούμε. Προχωράμε!

INFO

Ευανθία Ρεμπούτσικα & ο Άρης Δαβαράκης την Τετάρτη 13 Μαΐου στο Θέατρο Παλλάς με special guest τον Γιάννη Κότσιρα

https://www.ticketservices.gr/event/evanthia-reboutsika-aris-davarakis-theatro-pallas/?lang=el