حاکمیت در یک پارادوکسی گیر کرده که امکان حل آن را ندارد. نظام سیاسی از یک سو نیار دارد تا با وسعت بخشیدن به بدنه اجتماعی خود، بتواند برنامه ها و اهداف خود را پیش ببرد. از سوی دیگر ناخودآگاه جامعه را به دو بخش متعارض تقسیم کرده و با برخوردهای فرهنگی این تعارض را هم تقویت می کند که باعث ریزش این بدنه می شود.
