رویای پسربچه مورد نظر ما این نبود که گُل بزند و از تشویق تماشاگران کیفش کوک شود. نه! ماجرا جور دیگری بود. او دلش میخواست دروازهبان باشد و به تنش پیچ و تاب بدهد و توپ را بگیرد که وارد دروازه نشود. این پسربچه که نامش علی رفیعی است،، اما بعدتر یکی از مهمترین هنرمندان تئاتر کشور شد. پسرک شیرین اصفهانی دو صفت عمده داشت؛ بلندپروازی و شیفتگی به زیبایی. به سبب شرایط خانواده به ناچار باید کار میکرد. در تابستانها بلال میفروخت و زمستانها شلغم، ولی حتی در همان روزهای سخت هم آنچنان خوش لباس بود که کسی فکرش را نمیکرد این لباس با چه سختی بر قامت پسرک نشسته است.
