Жанғожин

Повесть

I

1942 жыл. Февральдің тоғызы. Қар қалың. Сықырлаған аяз. Дала да, орман да ақ шаңдақ ұлпа қар жамылып, мүлгіп қалыпты. Осыдан бір-ақ күн бұрын жойқын шайқас боп өткен өңірге мүлде ұқсамайды. Бар болғаны ұзыннан-ұзақ, бір-біріне жалғаса қазылған траншейлердің ішінен қараңдаған каскалар ғана көрінеді.

Кеше ақшамда басталған қар таң сәріде пышақ кескендей толастаған. Төгілген қанды, жұлынған шинель жұрқасын, өртенген танктерді, сыйған қираған зеңбіректерді, окоптардың қарауытқан қара жолақ, қан жолақ кемерін, өртенген үйлер мен омырыла сынған зәулім ағаштарды шығып келе жатқан күннен жасырғандай үлпілдек қар ақ мамықтай бүркеп тастаған. Қарға шағылысып жасқанған жанар әрең болжайтын траншейлерден бозалаң жеңіл бу, шылым түтіні...