Җем-җем итә

Кар бөр­те­ге биг­рәк ма­тур,

Ял­ты­рый кул­ла­рым­да.

Җем-җем итеп си­бел­гән

Ба­ра­сы юл­ла­ры­ма.

Тә­рә­зә­гә ки­лә дә ул,

Урам­га ми­не дә­шә.

Һәр көн­не шу­лай ел­ма­еп,

Без­гә шат­лык өлә­шә.

Йө­ге­реп чы­гам урам­га

Аның бе­лән уй­нар­га.

Рә­хәт­лә­неп уй­ный­быз,

Кар­дан без һич туй­мый­быз.

Бу­лат Га­таул­лин.

 

Кош­лар

Бү­ген Кыш ба­бай ки­леп

Күп итеп кар яу­дыр­ган.

Агач­та­гы ба­лан­нар­ны

Кар ас­тын­да кал­дыр­ган.

Бер төр­кем кош­лар кун­гач,

Бо­так­ла­ры бө­гел­гән.

Бак­ча­да­гы ба­лан­кай

Бе­раз җир­гә иел­гән.

Рә­дис Фа­зыл­җа­нов.

 

Кар малае

Бо­рын-бо­рын за­ман­да яшә­гән, ди, күк­тә Кар пат­ша­сы. Аның Кар ма­лае бул­ган. Ул бик тәр­тип­ле, акыл­лы, тый­нак ма­лай икән. Лә­кин аның дус­ла­ры бер дә бул­ма­ган. Ул үзе­нә дус­лар та­бар­га те­лә­гән һәм аның  җир өс­те­нә тө­шә­се кил­гән. Күк­тән ул җир­дә­ге ке­ше­ләр­не кү­зәт­кән. Кар пат­ша­сы кыш кө­не ма­тур ап-ак кар­лар яу­дыр­ган, ке­ше­ләр яны­на тө­шеп бо­рын­на­рын өшет­кән. Кар ма­лае да җир­гә тө­шә­се ки­лү­ен әти­се­нә әйт­кән. Лә­кин әти­се аны бик нык ачу­лан­ган. Кар ма­лае әти­се­нең әйт­кән сүз­лә­рен тың­ла­мый­ча, җир өс­те­нә төш­кән. Ур­ман­нар, кыр­лар буй­лап йөр­гән. Әти­се аны эз­ләп ела­ган һәм җир өс­те шо­ма боз бе­лән кап­лан­ган. Ке­ше­ләр та­еп егыл­ган­нар, аяк- кул­ла­рын сын­дыр­ган­нар. Кар ма­лае тиз­рәк алар­га яр­дәм­гә ашык­кан, кар бөр­тек­лә­рен боз өс­те­нә сип­кән. Әби-ба­бай­лар аңа бик зур рәх­мәт укы­ган­нар. Кар ма­лае ку­а­ны­чын­нан яңа­дан һа­ва­га кү­тә­рел­гән. Һәм гел ке­ше­ләр­гә ях­шы­лык кы­на эш­ләр­гә уй­ла­ган. Ә ях­шы­лык эш­лә­сәң, яңа дус­ла­рың да та­бы­ла икән бит дип уй­ла­ган.

Ил­мир  Га­лим­җа­нов.