Дуслык турында

Мон­нан бик күп ел­лар элек аю, төл­ке һәм ку­ян бик та­ту яшә­гән­нәр, ае­рыл­мас дус­лар бул­ган­нар, ди.

Бер­ва­кыт кыш кө­не алар урам­га уй­нар­га чык­кан­нар. Урам­да шун­дый кү­ңел­ле, саф һа­ва икән.

Әз­рәк уй­на­гач, төл­ке­нең яры­ша­сы ки­леп кит­кән һәм ча­на яры­шы үт­кә­рер­гә ки­ңәш бир­гән.

Ме­нә алар иң би­ек тау­ның өс­те­нә мен­гән­нәр дә, ча­на­га уты­рып, ас­ка та­ба шу­ып тө­шеп кит­кән­нәр. 

Ки­нәт ку­ян, фи­ниш­ка җит­кән­дә, ча­на­дан егы­лып кар­га чум­ган һәм кыч­кы­ра баш­ла­ган.

– Әй, дус­ла­рым, бу­лы­шы­гыз әле! Тә­пи­лә­рем авыр­та, чы­га ал­мыйм  бит, – ди­гән.

Төл­ке аңа:

– Юк әле, си­ңа бу­лы­шып бе­рен­че­лек­тән баш ка­га­сым кил­ми, – дип, фи­ниш­ка йө­гер­гән.

Ә аю:

– Әй, ку­ян­кай, сел­кен­мә, хә­зер мин си­не тар­тып чы­га­рам! – ди­гән һәм ку­ян­га көрт­тән чы­гар­га бу­лыш­кан. Ан­на­ры ку­ян­ны үз ча­на­сы­на утыр­тып, Ай­бо­лит яны­на алып кит­кән.

Ай­бо­лит ку­ян­га:

– Ме­нә хә­зер ба­ры­сы да ях­шы бу­лыр. Аю­га рәх­мә­тең­не әйт. Мон­дый ях­шы дус­ла­рың бул­ган­да, яшә­ве дә кү­ңел­ле­рәк, – ди­гән.

Ку­ян аю­ның чын­нан да иң ях­шы, туг­ры дус икә­нен, ә ме­нә төл­ке  бе­лән дус­лы­гы­ның бет­кә­нен аң­ла­ган. Шул көн­нән соң алар дош­ман­нар­га әй­лән­гән­нәр, ди. Шу­ңа кү­рә, хә­зер төл­ке­ләр ку­ян­нар­ны күр­сә­ләр, алар­га һө­җүм итә­ләр, ау­га чы­га­лар да ин­де.