انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷، صرفاً یک تغییر حاکمیت نبود؛ بلکه «انفجاری در نظریههای کلاسیک توسعه سیاسی» بود. این انقلاب سه نظریه مسلط زمان خود را به چالش کشید. اول، نظریه غربگرایی اجباری که مدرنیزاسیون را در گرو پیروی بیقیدوشرط از الگوهای لیبرال-سکولار میدانست. دوم، نظریه مارکسیستی که مبارزه طبقاتی را محور هر تغییر اجتماعی قلمداد میکرد. سوم، نظریه نوسازی آمرانه که توسعه را از بالا و با اتکا به نخبگان غربدیده ممکن میپنداشت.
