در شرایطی که تولید نفت خام ایران در سال ۱۴۰۴ به سطوح حدود ۳.۳ تا ۳.۴۵ میلیون بشکه در روز رسیده و ادعا شده صادرات نیز در برخی ماهها رکوردهای هفتساله را شکسته، مصوبه اخیر شورای اقتصاد برای فشارافزایی پارس جنوبی، توسعه سپهر و جفیر و تسریع میدان آزادگان، امیدهایی برای جبران افت گاز و افزایش تولید ایجاد کرده است. با این حال، نیاز به سرمایهگذاریهای سنگین در حالی که جذب سرمایه خارجی تقریباً غیرممکن است، این پرسش را مطرح میکند که آیا این طرحها فراتر از وعدههای خوشبینانه خواهند رفت یا مانند بسیاری از پروژههای گذشته، در چرخه تأخیر و ناکارآمدی گرفتار میشوند؟
