«کسانی که اینک مسئولیت مذاکره را برعهده گرفتهاند، نمایندگی مستقیم هیچ گروهی را در داخل ندارند و خوشبختانه از نظر دنباله سیاسی ستروناند. از وزیر خارجه تا رئیسجمهور؛ مهمتر از همه اینکه فاقد نمایندگی جناحی-نخبگی-سازمانی (الیتیستی-کورپوراتیستی) در درون حاکمیتاند. نه پزشکیان علاقهای به بسیج اجتماعی و ماندگاری در قدرت دارد و نه دیگرانی که در کار مذاکرهاند، از ظرفیت لازم برای این کار برخوردارند؛ برای خرمن سیاست کبریت بیخطرند.»
