علی رضاقلی معتقد بود که فرهنگ قبیلهای وجه غالب مناسبات اجتماعی در تاریخ بلند ایران بوده است. دورانی که در آن فرمان بر قانون، تبعیض بر برابری، روابط بر ضوابط، و خاص گرایی بر عام گرایی ترجیح و غلبه داشته است. این زمینه تاریخی/ اجتماعی توام با احساس ناامنی، بی آیندهگی و پیش بینی ناپذیری موجب شده است که توجه به خیر عمومی، آینده نگری، قانونگرایی، مشارکتجویی و جمع گرایی به عنوان مولفه های بنیادین اخلاق توسعه مجالی برای ظهور نیابند.
