Ο κόσμος δεν αγαπά τα προβλήματα
Ο κόσμος δεν αγαπά τα προβλήματα. Αγαπά τους αγίους. Τα πρόσωπα που θα τον σώσουν από αυτά, δηλαδή. Εκείνους που θα σταθούν αντάξιοι της πίστης του και θα φτιάξουν τον κόσμο. Και αν μας προδώσει μία φορά ο άγιος; Τον συγχωρούμε. Και τη δεύτερη και την τρίτη. Η αναμονή για το θαύμα υπερνικά τη λογική.
Πια, στην Ελλάδα, δεν συζητάμε τα προβλήματα, αλλά ποιος θα μας σώσει. Και όσο καθυστερεί να εμφανιστεί ο σωτήρας, τόσο η ιδέα της ύπαρξής του δυναμώνει, τόσο και η ανάγκη προσωποποίησής του. Ποιος έχει την ευθύνη για αυτή την πλάνη; Εδώ που φτάσαμε, μάλλον κανείς.
Για τον λαό, η ειδωλολατρία είναι η εύκολη λύση, διότι τον απαλλάσσει αυτόματα από την ευθύνη και γιατί είναι πάντα πιο εύκολο να κρίνουμε ανθρώπους από καταστάσεις. Ποιος, όμως, να κατηγορήσει έναν εξαντλημένο και στα όρια της εξαθλίωσης λαό, που δεν αντέχει άλλο πια;
(Προχθές ήμουν στο κατάμεστο πούλμαν για Ραφήνα. Το εισιτήριο κόστιζε μόλις 2,40€. Τουλάχιστον δέκα άνθρωποι σήκωσαν ένα καρτελάκι για να πάρουν έκπτωση, παρά τη ζέστη, τους όρθιους που δεν βολεύονταν πουθενά, τις στροφές, τα κέρματα που αναπηδούσαν κάτω από τα καθίσματα και μια γυναίκα που έκλαιγε γιατί έχανε τον μπαμπά της.)
Τώρα, για την άλλη πλευρά, για τους πολιτικούς, έχουν μαζευτεί τόσα προβλήματα που, αν θεωρήσουμε πως κάποιος επιφωτισμένος θέλει πραγματικά να μας σώσει, θα το πετύχει μόνο με απόλυτη αφοσίωση, πάθος και φωνές, διότι πώς να βαδίσεις στη σιωπή πάνω σε ένα δοκάρι που καίγεται; Αρα, στην πιθανότητα ύπαρξης αυτού του ενός τίμιου πολιτικού, και πάλι θα προσωποποιηθεί το πρόβλημα. Οι πιστοί θα κρεμάσουν τη φωτογραφία του στο εικόνισμα και, ως πρωτομάρτυρες, θα τον προσκυνήσουν και θα περιμένουν από αυτόν το θαύμα.
Είναι ένας φαύλος κύκλος και είμαστε όλοι κλεισμένοι μέσα. Σε αυτή τη φάση της χώρας μου, η λύτρωση, πιστεύω, θα έρθει όταν πάψει να αποτελεί ζητούμενο η δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη, εκεί όπου καταλήγουν όλα τα προβλήματα που δεν λύθηκαν. Να ξεκινήσουμε από εκεί, από το τέλος δηλαδή, ακριβώς όπως γράφεται και ένα βιβλίο, και σιγά σιγά να μαζέψουμε όλοι μαζί, συλλογικά, τα κομμάτια μας, ο ένας του άλλου και μετά ο καθένας τα δικά του. Κλείνω με την εξαίσια φράση: «Ας αποδοθεί δικαιοσύνη και ας χαθεί ο κόσμος».
Ο Αντώνης Μυλωνάκης είναι συγγραφέας. Τα βιβλία του κυκλοφορούν από τον «Καστανιώτη»