Ο Τσιτσιπάς, ο Αγκάσι και ο πάτος

Προκαλεί θλίψη η αγωνιστική παρακμή του Στέφανου Τσιτσιπά. Έχει φτάσει στο σημείο να χάνει με κάτω τα χέρια ακόμα και σε τουρνουά όπου μέχρι πρότινος κυριαρχούσε. Στο Μόντε Κάρλο τα τελευταία πέντε χρόνια είχε κερδίσει τρεις φορές τον τίτλο κι άλλες δύο έφτασε ως τα προημιτελικά, φέτος όμως αποκλείστηκε από τον πρώτο κιόλας γύρο.

Και καθώς δεν έχει προχωρήσει πιο μακριά από τον τρίτο γύρο σε κανένα από τα τουρνουά στα οποία έχει αγωνιστεί φέτος, από τη Δευτέρα θα υποχωρήσει στο νούμερο 65 της παγκόσμιας κατάταξης, ίσως και ακόμα πιο κάτω.

Τόσο χαμηλά είχε να βρεθεί εδώ και οκτώ χρόνια. Από τον Απρίλιο του 2018, όταν, 20χρονο παιδί τότε, είχε χαράξει πορεία προς την ελίτ του παγκόσμιου τένις. Πορεία η οποία τον έφερε μέχρι το νούμερο 3 της παγκόσμιας κατάταξης και τον είχε αναδείξει ως έναν από τους επίδοξους διαδόχους της μυθικής Big-3 (Φέντερερ, Ναδάλ, Τζόκοβιτς).

Όλα αυτά μέχρι πριν από δυόμισι χρόνια. Τότε που άρχισε η κατρακύλα. Και κατάντησε ο Στέφανος, λίγους μήνες πριν κλείσει τα 28 του χρόνια, σε μια χρονική περίοδο δηλαδή κατά την οποία θα έπρεπε να βρίσκεται στην ακμή του, να παίζει σαν παλαίμαχος. Χωρίς να έχει βελτιώσει καμία από τις χτυπητές αδυναμίες στο παιχνίδι του και με εμφανή την απουσία όρεξης και κινήτρου.

Μπορεί να επανέλθει εκεί που ήταν; Μόνο αυτός ξέρει και μόνο από αυτόν εξαρτάται. Σε αυτές τις περιπτώσεις πάντως είναι χρήσιμη μια αναδρομή στην Ιστορία. Το 1997 ο θρυλικός Αντρέ Αγκάσι είχε κατρακυλήσει στο Νο 141 των rankings εξαιτίας κάποιων τραυματισμών, αλλά και έλλειψης κινήτρου, όπως ο Τσιτσιπάς τώρα δηλαδή.

Χρειάστηκε να πιάσει πάτο, να φτάσει να παίζει τένις σε μια γειτονιά του Λος Αντζελες υπό τους ήχους ραπ μουσικής και με τα παιδιά δίπλα από το γήπεδο να παίζουν… μπέιζμπολ, για να ξαναβρεί τον εαυτό του. Η νίκη σε αυτό το τουρνουά ανανέωσε το κίνητρό του, τον έπεισε πως δεν είχε τελειώσει από το τένις και έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε στο νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης.

Μήπως, λοιπόν, πρέπει κι ο Στέφανος να κόψει τις δικαιολογίες και να αποδεχθεί την πτώση του; Να πιάσει πάτο με τα χέρια του και μετά να δώσει μία και να εκτιναχθεί ξανά ψηλά; Ισως αυτή να είναι η μόνη λύση…