Δυο θέσεις πάρκινγκ

Δεν πιστεύω να εμπλέκεται στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ εκείνος ο έρμος που συντηρούσε στον 16ο όροφο τα χίλια πρόβατα, τα πεντακόσια γίδια – εγώ πάντως τον συμπαθώ. Υπάρχει πολύς πόνος και απέραντο περιθώριο για παρεξηγήσεις στην αστική συνύπαρξη των ανθρώπων με τα ζώα.

Εχω βαρεθεί να το εξακριβώνω αυτό, με πρώτον κατηγορούμενο τον εαυτό μου. Υπάρχουν όμως και τρυφερές εν άστει ιστορίες με ζώα που παρεξηγούν τον ρόλο τους, όπως η γουρουνίτσα του κυρίου Πετρόπουλου (αν θυμάμαι καλά) ο οποίος σύχναζε στο ίδιο καφενείο με τον πατέρα μου στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60. Την έβλεπα κουλουριασμένη σαν σκύλο στα πόδια του αφεντικού της, όσο να τελειώσει την πρέφα του και τον γλυκύ βραστό στο χοντρό (φλιτζάνι).

Αλλες φορές, την έβλεπα να σκάει μύτη στο βάθος του δρόμου, να δίνει ένα σάλτο, να τον διπλαρώνει καμαρωτή σαν άλογο του Μπάκιγχαμ, και να επιστρέφουν μαζί στο σπίτι, εν μέσω επευφημιών, δικών μου εννοείται, γιατί τότε κανείς δεν έβλεπε ό,τι έβλεπα, ή έτσι νόμιζα τουλάχιστον.

Με τις αδελφές μου πάντως αποθεώναμε τη γαϊδούρα του διπλανού διώροφου όταν της τη βάραγε κι άρχιζε να γκαρίζει, ένα διώροφο με τα μπετά του, τις ηλεκτρικές συσκευές, τα κρύσταλλα Βοημίας και τα όλα του, που στην είσοδο είχε δυο θέσεις πάρκινγκ: μια για τη γαϊδούρα και μια για ένα αρχαίο Οπελ κάραβαν.

Η τελευταία στενάχωρη συγκατοίκησή μου με ζώα συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Δεν είπαμε τίποτα στον νοικάρη μας, ένα παιδί απ’ αυτά που δεν μεγαλώνουν ποτέ, όταν διαπιστώσαμε ότι είχε διαμορφώσει τον φωταγωγό του ισογείου σε παχνί. Τον βλέπαμε συχνά να βγάζει την κατσικούλα του για βοσκή στα ψωραλέα αγριόχορτα που φύτρωναν στις άκρες των παγκρατιώτικων πεζοδρομίων.

Κάθε Ανοιξη έβρισκα στο δρόμο πολλά νεκρά χελιδόνια, χτυπημένα στο φτερό, από καμιά λάθος πτήση ανάμεσα στα δέντρα των γειτόνων. Τα μάζευα και από τη στριφογυριστή σκάλα της ταράτσας έφτανα στη σκεπή, στο σημείο με τα ακροκέραμα. Κάθε Κυριακή τους έβαζα λουλούδια και εξέταζα την πρόοδο της σήψης.

Δεν ξέρω τι σκέφτηκε η μάνα μου όταν το ανακάλυψε. Από την εν γένει συμπεριφορά της πάντως, νομίζω ότι σκέφτηκε το σωστό.