Αλεξ Πλίτσα: «Θεωρητικά, η Ελλάδα κινδυνεύει από τους ιρανικούς πυραύλους»
Η κίνηση της Τεχεράνης να εκτοξεύσει δύο πυραύλους προς την αγγλοαμερικανική βάση Ντιέγκο Γκαρσία, στη μέση του Ινδικού Ωκεανού, 4.000 χλμ. μακριά, σημαίνει, σύμφωνα με τον Αλεξ Πλίτσα, αμερικανό ειδικό σε θέματα Μέσης Ανατολής για το think tank Atlantic Council και αναλυτή του CNN, δύο πράγματα: «Η Τεχεράνη είπε ψέματα για τις πυραυλικές της δυνατότητες και, κυρίως, αποτελεί πλέον απειλή για την Ευρώπη. Είναι σαν να προειδοποιεί: μην εμπλακείτε σε αυτόν τον πόλεμο, διότι θα μπορούσαμε να σας χτυπήσουμε κι εσάς».
Σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica» ο Πλίτσας εξηγεί πως «για άλλη μία φορά οι Ιρανοί δεν μας έχουν πει την αλήθεια. Στις 25 Φεβρουαρίου η Τεχεράνη ισχυρίστηκε ότι οι πύραυλοί της δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν σε εμβέλεια τα 2.000 χιλιόμετρα. Αυτό δεν ήταν αλήθεια, δεδομένης της επίθεσης στη βάση Ντιέγκο Γκαρσία, η οποία βρίσκεται σε διπλάσια απόσταση. Αρα οι αγιατολάχ συνέχισαν να αναπτύσσουν πιο ισχυρούς πυραύλους, μυστικά».
Γιατί αυτή η επίθεση αποτελεί απειλητικό μήνυμα για την Ευρώπη; «Επειδή είναι η τακτική του Ιράν. Εκανε το ίδιο και με το Αζερμπαϊτζάν πριν από λίγες ημέρες. Οταν άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες, στο πλαίσιο μιας πιθανής χερσαίας επίθεσης, για την εμπλοκή των Κούρδων, με τους οποίους το Μπακού έχει άριστες σχέσεις, η Τεχεράνη εκτόξευσε πύραυλο εναντίον του Αζερμπαϊτζάν».
Κινδυνεύουν λοιπόν τώρα και οι ευρωπαϊκές χώρες;
«Θεωρητικά, σίγουρα η Ελλάδα, και επιπλέον έχουμε ήδη δει ιρανικούς πυραύλους εναντίον μιας χώρας της ΕΕ όπως η Κύπρος και μιας χώρας του ΝΑΤΟ όπως η Τουρκία. Το μήνυμα που κρύβεται σε αυτή την κίνηση είναι: αν θέλουμε, μπορούμε να χτυπήσουμε όλη την Ευρώπη, μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο. Βέβαια, το Ιράν μπορεί να έχει αυτούς τους πυραύλους, αλλά οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί έχουν αποδυναμώσει σημαντικά τις πλατφόρμες εκτόξευσής του τις τελευταίες εβδομάδες. Προς το παρόν, λοιπόν, πρόκειται κυρίως για μια συμβολική χειρονομία».
Υπό αυτή την έννοια, είχε δίκιο το Ηνωμένο Βασίλειο να παραχωρήσει τη χρήση των βάσεών του στις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης σε πυραυλικά κέντρα στο Ιράν, ακόμη και αν επίσημα γίνεται για «αμυντικούς» σκοπούς;
«Καταλαβαίνω τους λόγους της Βρετανίας για να μην εμπλακεί σε αυτόν τον πόλεμο. Αλλά οι Ιρανοί έχουν πρακτικά αναγκάσει το Λονδίνο να αλλάξει τη θέση του, ειδικά μετά τον αποκλεισμό του Ορμούζ. Δεν είναι η μόνη στρατηγική της Τεχεράνης που είχε το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα: το Ιράν πίστευε ότι ο βομβαρδισμός των χωρών του Κόλπου θα τις ωθούσε να πείσουν τον Τραμπ να σταματήσει τις επιθέσεις, αλλά συνέβη το αντίθετο, επειδή οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών είναι τώρα έξαλλες».
Εν τω μεταξύ, η Τεχεράνη έχει έναν ακόμη άσο στο μανίκι της: «Τους συμμάχους της Χούθι στην Υεμένη, που μπορούν να επιτεθούν στη ναυτική κυκλοφορία στο στενό Μπαμπ αλ-Μαντάμπ. Σε αυτό το σημείο θα ανοίξει ένα δεύτερο μέτωπο και η σύγκρουση θα κλιμακωθεί σημαντικά, με ακόμα μεγαλύτερες διεθνείς επιπτώσεις».