Οι 33 υπογραφές που γέννησαν έναν γίγαντα!
Μια γωνιά στην ταβέρνα του Μοίρα. Και μια παρέα που βάζοντας το όνειρό της σε χαρτί με 33 υπογραφές έμελλε να γράψει την ίδια την ιστορία, δημιουργώντας έναν γίγαντα που έγινε τρόπος ζωής για εκατομμύρια ανθρώπους. Που ταξίδεψε όπου χτύπησε ελληνική καρδιά. Μεγάλωσε γενιές ολόκληρες, μεγαλώνοντας τον Θρύλο του. Εγινε παράδειγμα τις δύσκολες στιγμές. Και έμπνευση. Ο αιώνιος έφηβος Ολυμπιακός, που σήμερα σβήνει στην τούρτα του 101 κεράκια!
Ναι, 10 Μαρτίου του 1925, όταν μια χούφτα ονειροπόλοι Πειραιώτες σκάρωσαν κάτι μαγικό: «Συνίσταται εν Πειραιεί υπό τον τίτλον «Ολυµπιακός Σύνδεσµος Φιλάθλων Πειραιώς» Σωµατείον, ούτινος σκοπός είναι η ανάπτυξις της σωµατικής αγωγής παρά τη νεολαία και η κατά πάντα φίλαθλον τρόπον εξύψωσις αυτής» οι λέξεις της… γέννησης. Και ό,τι ακολούθησε δύσκολα αποτυπώνεται στην πραγματική του διάσταση. Γιατί είναι πάντα δύσκολο να περιγράψεις, όχι τις νίκες και τα τρόπαια αλλά τα συναισθήματα. Την ίδια την αγάπη. Τον τρόπο που το κόκκινο και το λευκό έγιναν ένα αλλάζοντας τις ζωές των ανθρώπων.
Ξεπήδησε από το λιμάνι ο Ολυμπιακός, στα χρόνια της φωτιάς, όταν χιλιάδες πρόσφυγες αναζητούσαν το κουράγιο να ξεκινήσουν από την αρχή, στριμώχνοντας τη ζωή τους μέσα στις παράγκες που απλώθηκαν πλάι στη μεγαλύτερη πύλη εισόδου της χώρας. Το 1920 ο Πειραιάς είχε 131.000 κατοίκους. Από το 1922 και τα πρώτα καράβια που έφτασαν Σεπτέμβρη ως το 1928 ο πληθυσμός του έφτασε στις 250.000 με το 42% να είναι πρόσφυγες. Η Πειραϊκή, το Χατζηκυριάκειο, η Καστέλλα, τα Καμίνια, η Αμφιάλη, ο Ρέντης, τα Ταμπούρια, το Κερατσίνι, το Νέο Φάληρο, η Νέα Κοκκινιά, η Δραπετσώνα. Χώματα που επηρέασαν αποφασιστικά την πορεία του σύγχρονου Ελληνισμού. Εκεί όπου που το κόκκινο και το λευκό μιας ομάδας έγινε σήμα κατατεθέν: Η ίδια η περηφάνια. Συνδετικός κρίκος για όσους ήταν εκεί και όσους βρέθηκαν για να ξεκινήσουν από την αρχή. Και αυτός έμελλε να είναι ο ρόλος του ιστορικά. Μια δύναμη πελώρια που ενώνει. Που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Που τους υπενθυμίζει πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Που συνδύασε νίκες και τις επιτυχίες με μια ιδιαίτερη ενσυναίσθηση που την καταλαβαίνεις ακόμη και σήμερα.
Διότι έναν αιώνα και έναν χρόνο είναι παντού. Τραγούδι από τα χείλη της Μελίνας. Αίμα στη φανέλα του ήρωα Νίκου Γόδα που πριν τον εκτελέσουν το 1948 στην Κέρκυρα ζήτησε «να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με τη φανέλα του Ολυμπιακού, και να μη μου δέσετε τα μάτια, για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν από τη χαριστική βολή». Είναι η εξιστόρηση του Μίκη Θεοδωράκη «Δέκα χρόνων παιδάκι, το 1935, στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς όπου ζούσα τότε, είδα στην εφημερίδα φωτογραφία του Ολυμπιακού με τους πέντε αδελφούς Ανδριανόπουλους και τους Βάζο, Συμεωνίδη και άλλους, που φορούσαν την κόκκινη φανέλα. Από τότε έγινα Ολυμπιακός». Πίνακας του Τσαρούχη με τα φτερά της νίκης. Είναι η νύχτα που έφυγε ο Μάρτον Μπούκοβι και ένα ζεϊμπέκικο βαρύ του Δημήτρη Μητροπάνου που έλεγε πως δύο είναι οι ομάδες στην Ελλάδα, «ο Ολυμπιακός και τα δεύτερα του Ολυμπιακού». Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Σάββα Θεοδωρίδη ακουμπισμένο στο εξακύλινδρο Vauxhall Velox του ’58 και το «άκου να σου πω κυρά μου» του Ανδρέα Μουράτη στη βασίλισσα Φρειδερίκη.
Οι ιστορίες του παππού στα εγγόνια. Ο πόνος για τα 21 παιδιά που χάθηκαν τη μαύρη Κυριακή, Φλεβάρη του 1981 και η ανατριχίλα στο σπαρακτικό «προσκλητήριο» που αν το ακούσεις μια φορά δεν θα το ξεχάσεις ποτέ. Εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που η μπάλα ακούμπησε τα δίχτυα της Φιορεντίνα και τα δάκρυα της χαράς που το βράδυ της 29ης του Μάη προ διετίας έβγαλε την Ελλάδα στους δρόμους για την κατάκτηση του Conference League, στη μεγαλύτερη αθλητική επιτυχία που προέκυψε ποτέ στα μέρη μας σε επίπεδο συλλόγων. Ο Θανάσης Μπέμπης που ζήτησε να τον θάψουν με τη σημαία του Ολυμπιακού. Τα μαγικά του Γιώργου Δεληκάρη και του Τζιοβάνι. Τα ψαλιδάκια του Νίκου Αναστόπουλου, του Ελ Αραμπί και τώρα του Ελ Κααμπί. Το «μόνο στον Ολυμπιακό θα πάω» του Βασίλη Καραπιάλη και το πεταχτάρι του Γιώργου Πρίντεζη στην Πόλη. Αφίσα στα παιδικά δωμάτια ή μια αγκαλιά για όσους την έχουν στο μάτι. Το αυθόρμητο που έστειλε τα ερυθρόλευκα στο Μάτι, τη Μάνδρα και όπου αλλού χρειάστηκε η βοήθειά του. Ολοι εκείνοι που σήμερα νιώθουν γιορτινά και η θύμηση εκείνων που έφυγαν.
Με την ευκαιρία; Τα χρώματα τα διάλεξε ο Γιάννης Ανδριανόπουλος της «αγίας οικογένειας»: Των πέντε Ανδριανόπουλων που με έναν τρόπο από τη σύσταση και όλας του συλλόγου έκαναν με τη δική τους ιστορία γνωστό πως ο Ολυμπιακός γεννήθηκε σαν οικογένεια και τέτοιοι δεσμοί θα χαρακτήριζαν τη διαδρομή του. Το όνομα το έδωσε ο πρώτος αντιπρόεδρός του, ο αεροπόρος Νότης Καμπέρος. Ο πρώτος πρόεδρος (ο βιομήχανος) Μιχάλης Μανούσκος πρόσθεσε το «Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς». Τα ιδρυτικά στελέχη 33. Ο πρώτος επίσημος αγώνας ήταν με την ομάδα του γαλλικού πολεμικού πλοίου Ζαν ντ’ Αρκ, στις 30 Απριλίου 1925 την οποία και νίκησε με 6-0. Εδρα το Ποδηλατοδρόμιο και η χιλιοτραγουδισμένη του καρβουνόσκονη.
Υπό την καθοδήγηση του Βαγγέλη Μαρινάκη που υπογράφει μια λαμπρή εποχή 16 χρόνων στο τιμόνι και που το δικό του όραμα άλλαξε μια σειρά από δεδομένα, ο Ολυμπιακός είναι ο κορυφαίος πολυαθλητικός σύλλογος της Ευρώπης. Μια υπερδύναμη με ευρωπαϊκούς τίτλους στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ (που κρατούν στα χέρια τους ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Αγγελόπουλος), το βόλεϊ, το πόλο. Με Ολυμπιονίκες και παγκόσμιους πρωταθλητές. Με γήπεδα γεμάτα και σχέδια επέκτασής τους για να μπορούν να υποδεχθούν και άλλον κόσμο. Αιμοδότης των εθνικών ομάδων. Ενας κολοσσός με 341 τρόπαια. Και με εκείνη την αιώνια δίψα που τι και αν έγινε 101, θα είναι πάντα ο έφηβος της Ελλάδας. Χρόνια πολλά Ολυμπιακέ