Η σύγκληση του ΚΥΣΕΑ…

Η αιφνίδια απόφαση για την αποστολή στην Κύπρο των φρεγατών «Κίμων» και «Ψαρά» καθώς και δύο (τουλάχιστον…) ζευγών πολεμικών αεροσκαφών F-16 Viper, ήταν τόσο… αιφνίδια, ώστε έμειναν με το στόμα ανοιχτό ακόμη και όσοι μετείχαν στην έκτακτη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου!

Είμαι σε θέση να γνωρίζω, και δεν θα δεχθώ διαψεύσεις επ’ αυτού, ότι στη διάρκεια της συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ, το οποίο συγκλήθηκε εκτάκτως στις 6.30 το απόγευμα του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου, λίγες ώρες μετά την επίθεση των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν, δεν συζητήθηκε και πολύ περισσότερο δεν πάρθηκε καμία απόφαση για την αποστολή στην Κύπρο των δύο φρεγατών και των πολεμικών αεροσκαφών. Αντιθέτως έγινε συζήτηση για το αν πρέπει να τεθούν σε κατάσταση αυξημένης επιφυλακής οι Ενοπλες Δυνάμεις (όπως και έγινε), συζητήθηκαν μέτρα για την αποφυγή των ενεργειακών επιπτώσεων που θα είχε ο πόλεμος, έγινε λόγος και για τα σχέδια εκκένωσης, σχετικά με την απομάκρυνση ελλήνων πολιτών από τις χώρες της περιοχής, αλλά απόφαση για αποστολή στην Κύπρο πλοίων και αεροπλάνων ΔΕΝ ΕΛΗΦΘΗ!

Εξού και δημιουργήθηκαν διάφορες απορίες, όταν το πρωί της περασμένης Δευτέρας ανακοινώθηκε η αποστολή των δύο πολεμικών πλοίων και των F-16 στην Κύπρο, κατόπιν αποφάσεως του ΚΥΣΕΑ…

…και η ανατροπή με την Κύπρο

Μία από τις απορίες ήταν, ας πούμε, ακόμη και μεταξύ μελών της κυβέρνησης, που είχαν πληροφορηθεί τι διημείφθη στη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ, τι άλλαξε από το Σάββατο που συνεδρίασε το ΚΥΣΕΑ. Στο πλαίσιο αυτό αναπτύχθηκαν διάφορες θεωρίες, οι οποίες δεν ταυτίζονται με την εικόνα που έδιναν κυβερνητικές πηγές την περασμένη Δευτέρα, ότι η αποστολή φρεγατών και αεροπλάνων ήταν η άμεση ανταπόκριση της Ελλάδας σε σχετικό αίτημα της Κύπρου για την αποστολή βοήθειας προς αποτροπή ιρανικών επιθέσεων.

Μάλιστα, εν Αθήναις κυκλοφόρησαν και φήμες ότι στη Λευκωσία επικράτησε αρχικά ένας εκνευρισμός σχετικά με την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Εως το μεσημέρι της Δευτέρας, η στρατηγική της Λευκωσίας ήταν να κρατήσει πολύ χαμηλά το θέμα, ακόμη και της επίθεσης με 1 drone στη βρετανική βάση του Ακρωτηρίου, διότι δεν ήθελε – και δεν θέλει – σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί η Κύπρος ότι είναι εντός της εμπόλεμης ζώνης. Αργότερα το απόγευμα, και αφού πια είχε ξεκινήσει η διαδικασία για την αποστολή των φρεγατών και των F-16, και είχε ανακοινωθεί ότι ο υπουργός Αμυνας Ν. Δένδιας συνοδευόμενος από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ στρατηγό Χούπη θα μετέβαινε στη Λευκωσία, ο πρόεδρος της Κύπρου Ν. Χριστοδουλίδης «υποχρεώθηκε» να προβεί σε δημόσιες ευχαριστίες προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Σημειωτέον, η απόφαση του ΚΥΣΕΑ για την αποστολή, ελήφθη «διά περιφοράς»…

Στρατηγική χαμηλών τόνων

Προς επιβεβαίωση των όσων προαναφέρονται για τη στρατηγική που είχε χαράξει η Λευκωσία στο θέμα των επιθέσεων, ώστε να μην πέσει πανικός, και συνάμα πληγεί και ο τουρισμός του νησιού, μεταφέρω μία δήλωση (στον ΣΚΑΪ) του κύπριου προέδρου, προχθές το βράδυ. Οπως είπε, «στον διεθνή Τύπο υπάρχει μια δόση υπερβολής σχετικά με το τι γίνεται στην Κύπρο. Στις πολεμικές καταστάσεις το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια. Οι όποιες επιθέσεις έχουν γίνει στην Κύπρο αφορούν αποκλειστικά τις βρετανικές βάσεις», διευκρινίζοντας παράλληλα ότι «μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο δύο επιθέσεις με drones», οι οποίες προήλθαν από τον Λίβανο. Δηλαδή από τη Χεζμπολάχ.

Αυτά για να ξέρουμε τι λέμε, και κυρίως για να έχουμε μια πραγματική εικόνα της κατάστασης…

Το λάθος με τους Patriot

Υπάρχει μια γενική αρχή που διατρέχει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Υποστηρίζει ότι όσα ξέρουμε εμείς γι’ αυτούς, γνωρίζουν κι εκείνοι για μας – αναφέρομαι στην πληροφόρηση για τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, τις κινήσεις που γίνονται και φυσικά και για τους εξοπλισμούς. Τα δίκτυα «πληροφόρησης» (ακόμη και κατασκοπείας, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε), έχουν ανά πάσα στιγμή εικόνα για το τι συμβαίνει. Κι αν όχι «ανά πάσα στιγμή», πάντως σύντομα. Αυτό όμως, σε καμία περίπτωση δεν νομιμοποιεί το απίστευτο που συνέβη με την αποτύπωση σε βίντεο(!!!) από έλληνες «δημοσιογράφους» της άφιξης στην Κάρπαθο των μεταγωγικών του Πολεμικού Ναυτικού, τα οποία μετέφεραν συστοιχίες πυραύλων Patriot στο νησί!..

Οχι πως δεν θα πληροφορούνταν οι Τούρκοι ότι συνέβη αυτό, αλλά η σπουδή που έδειξαν «συνάδελφοι» στο όνομα μιας εφήμερης (ούτε καν… αν το καλοσκεφτείς) «επιτυχίας», δεν δικαιολογείται με τίποτε.

Και λογικά θα έπρεπε να κινητοποιήσει ήδη τις δημοσιογραφικές ενώσεις. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι ορισμένα πράγματα δεν μπορούν να μπαίνουν στις μυλόπετρες του δημοσιογραφικού ανταγωνισμού…

Εκπαιδεύοντας τη Μαρία

Οποιος νόμιζε ότι η πρόεδρος της καρδιάς, Μαρία Καρυστιανού, θα εξακολουθούσε να πηγαίνει ξυπόλητη στ’ αγκάθια της πολιτικής είναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων να αλλάξει θεώρηση. Η πρόεδρος προετοιμάζεται εντατικά για να εισέλθει προετοιμασμένη στον πολιτικό στίβο. Οπως διέγνωσα παρακολουθώντας τις δηλώσεις που έκανε μετά τον εκούσιο (όπως καταγγέλλουν οι υπόλοιποι συγγενείς θυμάτων) αποκλεισμό της από τον κατάλογο των ομιλητών της συγκέντρωσης του περασμένου Σαββάτου, χρησιμοποιεί πλέον autocue για να κάνει δηλώσεις. Και εξ όσων διαπίστωσα προσωπικά, έχει περάσει με άριστα την εκπαίδευση, διότι διαβάζει καθαρά, και χωρίς να διασπάται το βλέμμα της, ώστε να φαίνεται πως διαβάζει κείμενο και δεν κάνει δηλώσεις από στήθους.

Μιλάμε για σημαντική πρόοδο. Αν και ο ένας μετά τον άλλο, την εγκαταλείπουν οι άλλοτε θαυμαστές και υποστηρικτές της. Λ.χ. ο γνωστός Λαζόπουλος. Στην εκπομπή του στο «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» μάς ενημέρωσε ότι «όσον αφορά τις αμβλώσεις, δεν χωρεί καμία αμφιβολία. Η γυναίκα και ο κάθε άνθρωπος διαθέτει το σώμα του όπως θέλει. Το λέει το Σύνταγμα, το λέει η εποχή που άλλαξε». Και πως στις μέρες μας δεν έχει θέση η οπισθοδρόμηση.

Αμέ.

Πολιτική ορθότητα και λογοκρισία

Το βιβλίο που θα εισηγηθώ για σήμερα δεν είναι καινούργιο, κυκλοφόρησε προ διετίας. Επεσε στα χέρια μου πρόσφατα, και ομολογώ ότι παρά τον βαρύ τίτλο του συγγραφέα – πρόκειται για τον συνταγματολόγο καθηγητή της Νομικής στο ΕΚΠΑ Σπύρο Βλαχόπουλο – όπως και του βιβλίου «Πολιτική ορθότητα: Η σύγχρονη λογοκρισία; Από τη νομική στην πολιτική ορθότητα και στα όρια της πνευματικής έκφρασης», δεν πρόκειται για σύγγραμμα. Αλλά για μια εύληπτη μελέτη πάνω στην έννοια της πολιτικής ορθότητας , η οποία τείνει να μεταμορφωθεί σε μια σύγχρονη, σκληρή, μορφή λογοκρισίας.

Ο συγγραφέας που έχει σαφή και στέρεη άποψη για την πολιτική ορθότητα αναλύει το φαινόμενο τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, και επιχειρεί να εξηγήσει το γιατί όλο και περισσότερο διευρύνεται απειλώντας την ελευθερία της έκφρασης, στην τέχνη, την επιστήμη και κυρίως στον δημόσιο διάλογο. Κατ’ εμέ και λόγω και της ιδιότητας του συγγραφέα, ως κορυφαίου νομικού, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του βιβλίου, το οποίο σημειωτέον κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ευρασία», είναι αυτό που εξετάζει τις επιπτώσεις του «φαινομένου» της πολιτικής ορθότητας στην επιστήμη της νομικής. Η οποία απασχολείται, όπως υποστηρίζει, περισσότερο με το τι είναι πολιτικά ορθό και κοινωνικά αποδεκτό, παρά με το τι θεωρείται νόμιμο.