Κύπρος: Διμερής ή θεσμική στήριξη;
Χωρίς αμφιβολία η Ελλάδα όφειλε να συνδράμει την Κύπρο σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή. Αλλά η συνδρομή δεν θα έπρεπε να λάβει διμερή χαρακτήρα με τρόπο που να την εμφανίζει ως (δήθεν) εμπλεκόμενη στον πόλεμο με το Ιράν. Θα έπρεπε να λάβει θεσμικό χαρακτήρα. Με άλλα λόγια, ήταν η ενδεδειγμένη στιγμή η Κύπρος να ζητήσει την ενεργοποίηση της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής του άρθρου 42,7 της Συνθήκης της Λισαβόνας καθώς δέχεται ένοπλη επίθεση στο έδαφός της. Η ρήτρα θα είχε ενεργοποιηθεί.
Στο θεσμικό αυτό πλαίσιο η Ελλάδα, χώρα-μέλος της ΕΕ, θα μπορούσε να παράσχει τη συνδρομή της ως μέρος της εφαρμογής της πολιτικής του άρθρου 42,7 της Ενωσης. Θα απέφευγε έτσι την ενδεχόμενη παρεξήγηση της συμμετοχής, έστω έμμεσης, στην πολεμική διαδικασία με το Ιράν. Επιπλέον τα κράτη-μέλη της Ενωσης θα αναλάμβαναν τις ευθύνες τους απέναντι σε άλλο κράτος-μέλος, την Κύπρο.
Γενικά η διμερής προσέγγιση και η αναφορά σε ενιαίο αμυντικό δόγμα σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή δεν είναι η κατάλληλη στρατηγική. Η Ελλάδα ως κράτος-μέλος της ΕΕ οφείλει να λειτουργεί πράγματι θεσμικά στο πλαίσιο της Ενωσης. Να ενεργοποιεί την Ενωση και να εφαρμόζει τις συλλογικές πολιτικές της. Για το καλό και της Κύπρου η οποία επίσης θα πρέπει να λειτουργεί θεσμικά ως μέλος της ΕΕ.