Στο Πλζεν γεννήθηκε η ελπίδα

Ο Παναθηναϊκός πάτησε το γρασίδι του μικρού γηπέδου της Πλζεν, για μια μάχη που δεν θα κρινόταν μόνο στα πόδια, αλλά στην ψυχή. Απέναντί του η σκληροτράχηλη Βικτόρια, σε μια βραδιά που έμοιαζε προορισμένη να γραφτεί με ανεξίτηλο μελάνι στις ευρωπαϊκές του σελίδες.

Κι εκεί, μέσα στο τσίτωμα της παράτασης και τη βουβή ανησυχία πριν τα πέναλτι, προέκυψε ο ήρωας της νυχτιάς, ο Αλμπάν Λαφόν.

Με βλέμμα που έκαιγε σαν φλόγα μέσα στο κρύο και με κίνηση αιλουροειδούς, σταμάτησε τη Βικτόρια στο πιο κρίσιμο μονοπάτι. Κάθε απόκρουσή του ήταν και μια νίκη απέναντι στο άγχος και ένας σφυγμός. Ο Λαφόν δεν έβαλε απλώς την υπογραφή του, αλλά έριξε τη σφραγίδα του σε αυτή την πρόκριση. Κι ας έκανε το λάθος στο γκολ της ισοφάρισης…

Ο μαέστρος 

Στον πάγκο, με την ηρεμία ενός ανθρώπου που έχει δει τα πάντα, ο Ράφα Μπενίτεθ καθοδηγούσε σαν μαέστρος.

Το κοουτσάρισμά του ήταν μάθημα πειθαρχίας και στρατηγικής. Αλλαγές ακριβείς σαν χειρουργικές τομές, διαχείριση ενέργειας και ρυθμού που μαρτυρούσαν εμπειρία ευρωπαϊκών μαχών. Κάθε κίνηση, κάθε φωνή, κάθε νεύμα του, έδινε στους παίκτες την αίσθηση πως τίποτα δεν ήταν τυχαίο.

Το τελευταίο βήμα

Και στο τέλος, όταν η μπάλα έμεινε μόνη πάνω στη λευκή κουκκίδα και όλο το γήπεδο κράτησε την ανάσα του, ο Μίλος Παντοβιτς έγινε η προσωποποίηση του ψυχρού αίματος.

Ένα βήμα, μια εκπνοή, ένα χτύπημα δίχως δισταγμό κι η μπάλα χάραξε τροχιά λύτρωσης προς τα δίχτυα. Εκείνη τη στιγμή, οι καρδιές όλων χτυπούσαν στον ίδιο ρυθμό.

Ο Παναθηναϊκός δεν πήρε απλώς μια πρόκριση. Γέμισε το μυαλό του με πίστη.

Σε ένα παιχνίδι όπου η ένταση πάλευε με την εξάντληση, όπου κάθε μονομαχία ήταν και ένα μικρό έπος, ιδιαίτερα όταν έμεινε με δέκα παίκτες, οι «πράσινοι» έδειξαν τι σημαίνει να μην τα παρατάς ποτέ. Να πολεμάς μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο…

Και τώρα, η ομάδα συνεχίζει. Με το κεφάλι ψηλά, με τις φανέλες μουσκεμένες από ιδρώτα και με το εισιτήριο για τη φάση των 16 του Europa League στα χέρια της.

Ό,τι κι αν ακολουθήσει, αυτή η βραδιά θα μείνει ως μήνυμα ελπίδας…