Ο Τραμπ θέλει, αλλά ξέρει: Το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα

Ο ήχος από τα τύμπανα πολέμου, τα οποία εδώ και καιρό χτυπούν στον Περσικό, μπορεί ανά πάσα στιγμή να αλλάξει. Και να μετατραπεί στον εκκωφαντικό και τρομακτικό κρότο από τις εκρήξεις πυραύλων και αντιαεροπορικών, που θα καλύπτει τις κραυγές των ανθρώπων που θα διαμελίζονται.

Επισήμως, η στιγμή αυτή δεν έχει έρθει. Αυτό, τουλάχιστον, άφησε να εννοηθεί ο άνθρωπος ο οποίος έχει το γενικό πρόσταγμα και σε αυτό το παιχνίδι του πολέμου και του θανάτου – ο Ντόναλντ Τραμπ. Διαμηνύοντας πως υπάρχει ακόμη ένα περιθώριο 10-15 ημερών προκειμένου να επιτευχθεί μια συμφωνία με το καθεστώς της Τεχεράνης και να μην ηχήσουν τα όπλα.

Τι σημαίνει, όμως, συμφωνία σύμφωνα με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών; Με βάση πάλι τις δηλώσεις του ίδιου και των στενών του συνεργατών, πρόκειται για ένα κείμενο που θα εγγυάται πως το Ιράν δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικά όπλα και θα φέρει τις υπογραφές και των δύο πλευρών.

Πυρηνικά, ποια πυρηνικά;

Η αλήθεια, βεβαίως, είναι πως το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας έχει διαβεβαιώσει, σε όλους τους τόνους, πως δεν είχε ούτε έχει τέτοια πρόθεση. Οι ΗΠΑ, ωστόσο, αμφισβητούν τις προθέσεις του, οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται καχύποπτοι και η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας αφήνει να εννοηθεί πως «κάτι ύποπτο» μπορεί να συμβαίνει.

Ίσως να μην έχουν άδικο. Άλλωστε, η πολιτική και η διπλωματία δεν χαρακτηρίστηκαν ποτέ από περίσσευμα ειλικρίνειας και διαφάνειας – το ακριβώς αντίθετο, θα έλεγε κανείς. Υπάρχει, όμως, κάτι άλλο που προκαλεί εύλογα ερωτήματα.

Ποιο είναι αυτό; Μα, πολύ απλά, οι δηλώσεις που είχε κάνει ο Τραμπ μετά τον βομβαρδισμό των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν τον περασμένο Ιούνιο. Όταν διαβεβαίωνε τους συμπατριώτες του και ολόκληρο τον κόσμο ότι, όσο βαθιά και αν βρίσκονταν στα έγκατα της γης, ισοπεδώθηκαν πλήρως από τα τρομερά του όπλα – και ότι, κατά συνέπεια, οι φιλοδοξίες των Αγιατολάδων να γίνουν πυρηνική δύναμη είχαν πάει οριστικά περίπατο.

Ποιος θυμάται τον Σαντάμ;

Να όμως που σήμερα, κάπου επτά μήνες αργότερα, ο ίδιος επικαλείται πάλι τον ίδιο κίνδυνο για να αιτιολογήσει την αποστολή στην περιοχή της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης από την εποχή της εισβολής στο Ιράκ, το 2003. Όπως και τις απειλές και τα τελεσίγραφά του.

Αυτό, πρακτικά, δύο τινά μπορεί να σημαίνει: Είτε ότι τότε μας κορόιδευε (κάτι που δεν είναι απίθανο) είτε πως ο πραγματικός του στόχος είναι άλλος και δεν έχει σχέση με τα πυρηνικά (όπως και η εισβολή στο Ιράκ δεν είχε σχέση με τα όπλα μαζικής καταστροφής που δήθεν διέθετε ο Σαντάμ).

Πιθανότατα, μάλιστα, να συμβαίνουν και τα δύο. Με άλλα λόγια, ούτε οι αμερικανικές βόμβες να υπήρξαν τόσο έξυπνες και ισχυρές όσο ήθελε να μας κάνει να πιστέψουμε ούτε ο τελικός του στόχος να είναι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις.

Αλλά τότε, θα ρωτήσει κανείς, τι επιδιώκει ο πρόεδρος των ΗΠΑ και τα «γεράκια» που τον περιτριγυρίζουν;

Τι θέλει πραγματικά;

Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι το Ιράν είναι ένας παίκτης-κλειδί στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κάτι που σημαίνει πως ο «νέος χάρτης» της, τον οποίο έχουν επικαλεστεί συχνά τόσο ο Τραμπ όσο και ο φίλος του και πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπ. Νετανιάχου, δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς τη δική του συνθηκολόγηση ή συναίνεση.

Παράλληλα, στον Λευκό Οίκο γνωρίζουν πως για τη Ρωσία και την Κίνα, η απώλειά του θα συνεπάγεται ένα καίριο πλήγμα. Κι αυτό μόνη αμελητέο δεν είναι, στην εποχή που έχουν… βγει τα γάντια στην αρένα του διεθνούς ανταγωνισμού.

Ιδού η εξήγηση: Αφενός, η συμμαχία με το Ιράν διασφαλίζει στον Πούτιν ένα πολύτιμο στήριγμα στην Ουκρανία και του διασφαλίζει ένα σταθερό μοχλό επιρροής στη Μέση Ανατολή και την κεντρική Ασία. Αφετέρου, εγγυάται στον Σι την προμήθεια 1,5 εκατ. περίπου βαρελιών πετρελαίου ημερησίως, ήτοι του 15% της ποσότητας που έχει ανάγκη η χώρα του.

Επιπλέον, η στρατηγική θέση του Ιράν του επιτρέπει να ασκεί σημαντικό έλεγχο σε μια από τις πιο σημαντικές ενεργειακές «αρτηρίες» του πλανήτη: Τα Στενά του Ορμούζ, το κλείσιμο των οποίων θα οδηγήσει αυτομάτως σε μια παγκοσμίων διαστάσεων πετρελαϊκή κρίση.

Πολλά σε ένα;

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Μα φυσικά, ότι το Ιράν είναι πολύ σημαντικό για τις ΗΠΑ. Κάτι που, με τη σειρά του, οδηγεί στο συμπέρασμα πως εάν ευοδωθεί το σχέδιο του Τραμπ, τότε θα έχει πετύχει με ένα σμπάρο πολλά… τρυγόνια.

Αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δεν είναι απλό και εύκολο. Εξάλλου, στον Λευκό Οίκο και το Πεντάγωνο γνωρίζουν καλά πως το Ιράν δεν μπορεί να συγκριθεί με τη Βενεζουέλα, από όποια πλευρά και αν το κοιτάξει κανείς.

Η παραπάνω διαπίστωση έχει να κάνει και με τις στρατιωτικές του δυνατότητες. Οι Φρουροί της Επανάστασης, αν και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να επικρατήσουν σε μια σύγκρουση με την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ, είναι αναμφίβολα σε θέση να επιφέρουν επώδυνα πλήγματα και σε αυτή και στους συμμάχους της (Ισραήλ), εφόσον η Τεχεράνη αποφασίσει να τα παίξει όλα για όλα.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Το καθεστώς του Ιράν, παρά τη σημασία και τον ρόλο του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, δεν είναι μονοπρόσωπο και διαθέτει πολλές εφεδρείες. Κάτι που σημαίνει πως όσα μέλη της ηγεσίας του και αν σκοτώσουν οι Αμερικανοί, πάντα θα υπάρχουν άλλοι, έτοιμοι να τους διαδεχθούν – ίσως και με σκληρότερη γραμμή.

Μήπως το ξανασκεφτούν;

Επίσης, παρά την ευρεία κοινωνική δυσαρέσκεια που πηγάζει από την ακρίβεια, την καταστολή και την έλλειψη δημοκρατίας, η πρόσφατη κοινωνική «έκρηξη» απέδειξε πως το καθεστώς εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρή και πολυπληθή βάση.

Τέλος, με δεδομένο ότι ο ιρανικός λαός είναι περήφανος και έχει μακρά ιστορία, είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν θα αποδειχθεί τον καθορισμό της μοίρας του από τις βόμβες και τα αεροπλανοφόρα του «Μεγάλου Σατανά». Εξάλλου, φάνηκε και κατά τις πρόσφατες μαζικές και πολύνεκρες αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις πως από τη στιγμή που οι οπαδοί του Σάχη και του Ισραήλ επιχείρησαν να πάρουν το πάνω χέρι, μεγάλο μέρος του «απλού κόσμου» υπαναχώρησε.

Με βάση τα παραπάνω, υπάρχει μία ακόμη επιλογή για τον Τραμπ: Ο μαζικός βομβαρδισμός να συνεχιστεί με χερσαία επέμβαση, με στόχο την κατάληψη της Τεχεράνης και την ανατροπή του καθεστώτος. Ένα νέο Ιράκ και Αφγανιστάν, με άλλα λόγια.

Μόνο που η εμπειρία που αποκόμισαν από εκεί οι Αμερικανοί είναι τόσο οδυνηρή και το Ιράν τόσο πιο ισχυρό, που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε πως θα δοθεί μια τέτοια εντολή…