Οι δύο επιλογές
Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το δόγμα «εμείς κι αυτοί» – ακόμη χειρότερα: «ή εμείς ή αυτοί» – είχε αρχίσει να το χρησιμοποιεί πριν ακόμη αναλάβει την εξουσία και το κλιμάκωσε στις ημέρες της κυβέρνησής του. Εμείς οι άφθαρτοι, εσείς οι τελειωμένοι. Εμείς οι αγνοί, εσείς οι διεφθαρμένοι. Εμείς με το ηθικό πλεονέκτημα, εσείς με το βαρύ ποινικό μητρώο. Εμείς οι αριστεροί, εσείς οι δεξιοί.
Η Νέα Δημοκρατία άργησε λίγο να παρουσιάσει τη δική της εκδοχή. Στο κάτω – κάτω διακήρυσσε ότι ήθελε να ενώσει, όχι να διχάσει. Στην τοξικότητα αντέτασσε τον ήπιο μεταρρυθμιστικό λόγο. Στην πόλωση απαντούσε με συμπερίληψη. Δεν ήταν ο αντι-ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η φιλελεύθερη, δημοκρατική, ευρωπαϊκή παράταξη του 21ου αιώνα.
Αυτά ίσχυαν όσο το κόμμα, και ο αρχηγός του, είχαν αυτοπεποίθηση. Οι δημοσκοπήσεις ήταν θριαμβευτικές, αντίπαλο που να τους απειλεί δεν είχαν, τα άλλα κόμματα τα έβλεπαν με κάποια συγκατάβαση. Η ακριβής στιγμή που το κλίμα άρχισε να αλλάζει δεν είναι σαφής, δεν μπορεί τουλάχιστον να την προσδιορίσει ένας δημοσιογράφος. Ισως ήταν το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ισως ήταν τα Τέμπη. Το βέβαιο είναι ότι το συριζαϊκό αφήγημα των δύο κόσμων άρχισε σιγά – σιγά να αναπαράγεται με γαλάζιο χρώμα. Το κριτήριο του διαχωρισμού δεν ήταν αυτή τη φορά ιδεολογικό, αλλά πατριωτικό. Κι αν στην αρχή το χρησιμοποιούσαν οι «συνήθεις ύποπτοι», δεν άργησε να περάσει και στους επίσημους, τους θεσμικούς, εκπροσώπους της κυβερνητικής γραμμής.
Tα ακούγαμε από τον Πλεύρη και λέγαμε «το αίμα νερό δεν γίνεται». Τα ακούγαμε από τον Βορίδη και λέγαμε «τι περιμένεις να ακούσεις απ’ αυτόν». Τα ακούγαμε από τον Αδωνη και λέγαμε «καλύτερα μέσα στο αντίσκηνο παρά έξω». Συνηθίσαμε. Οι τόνοι ανέβαιναν κι εμείς κουνάγαμε το κεφάλι μας. Κι έτσι φτάσαμε να δούμε τον υπουργό Υγείας να λέει για έναν έλληνα πολίτη ότι «επιθυμεί να σκοτώσει την ίδια την Ελλάδα», ότι βλάπτει όλη μέρα την πατρίδα που τον γέννησε κι ότι αν δεν του αρέσει αυτή η Ελλάδα έχει δύο επιλογές, ή να τον εκλέξουν οι συμπολίτες του για να την κάνει όπως θα του άρεσε ή να σηκωθεί να φύγει.
Αποδέκτης της τραμπικού χαρακτήρα επίθεσης δεν ήταν ο στρατιωτικός που συνελήφθη με την κατηγορία της κατασκοπείας, αλλά ένας διασώστης. Αφορμή δεν ήταν κάποια αντεθνική πράξη του τελευταίου, αλλά η αμφισβήτηση της επίσημης γραμμής για μια πολύνεκρη τραγωδία με μετανάστες. Κι όποιος νόμιζε ότι Αδωνης είναι αυτός, έτσι εκφράζεται, ήρθε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο ίδιος που τις προάλλες τα είχε βάλει με τον Σημίτη για τα Ιμια, να κατηγορήσει «συλλογικότητες και διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις» ότι «λειτουργούν εκ του πονηρού», με στόχο «όχι μόνο να διαβάλουν το Λιμενικό Σώμα αλλά και συνολικά τη χώρα».
Κι ακόμη αργούν οι εκλογές.