Γιάννης Μπέζος στο Anestea the Podcast (Powered by TA NEA): Η πορεία, οι άβολες αλήθειες & η αυτοκριτική
Ναι, ο Γιάννης Μπέζος είναι ο καλεσμένος του Ανέστη Ευαγγελόπουλου, στο AnesTea The Podcast powered by TA NEA, για αυτή την εβδομάδα, σε μια συνέντευξη εφ’όλης της ύλης. Ο σπουδαίος ηθοποιός, ξετυλίγει το νήμα της ζωής του, απαντά σε όλα, για τον πολιτισμό, το θέατρο, την οικογένεια του αλλά και.. το κράτος. Σε μια σπάνια συνέντευξη, ο σπουδαίος και ειλικρινής ηθοποιός, Γιάννης Μπέζος, που μας έκανε να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Ο Γιάννης Μπέζος δεν μάσησε τα λόγια του, ως συνήθως και μίλησε για τα πάντα στον Ανέστη Ευαγγελόπουλο. Βάζει φίλτρο; Φυσικά, αλλά ποτέ δεν χαϊδεύει αυτιά. Ούτε λειτουργεί με πείσμα.
Λέει αυτά που πιστεύει. Εκτιμάει ο κόσμος , όπως λέει, την ειλικρίνεια του και αργά η γρήγορα θα καταλάβουν την στάση του. Όπως μάλιστα ανέφερε ο ίδιος “η αλήθεια παραμένει αλήθεια με όποιον τρόπο και να την πεις, αλλά έχει ένα άλλο αντίκτυπο όταν την πεις με έναν τρόπο διαφορετικό. Πολλές αλήθειες υπάρχουν, αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία το πώς λέγεται για να μπορέσει να μετρήσει. Με αυτή την έννοια το λέω.” τόνισε.
Σε αυτό το πλαίσιο συζήτησαν αρχικά για το πως βλέπει τον κόσμο του σήμερα, τις βαθιές ανάγκες που έχει και κατέληξαν στο πως θα ήθελε ο κόσμος να τον μνημονεύει αναφέροντας:
“Φυσικά δεν ξέρω πως θα μνημονεύουν αυτό που θα θέλατε. Ναι, δεν ξέρω. Αυτό ακριβώς δεν είναι από αυτά που με ενδιαφέρουν τόσο πολύ. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ ο τρόπος που ζω καθημερινά. Δηλαδή θ’ ακουστεί. Μπορεί να ακουστεί βαρύγδουπο, αλλά δεν μπορώ να το πω αλλιώς ή με ενδιαφέρει η ποιότητα της σκέψης της καθημερινής και κατ’ επέκταση και η ποιότητα του αισθήματος. Γιατί αυτά τα δύο συνυπάρχουν. Ο τρόπος που σκεπτόμαστε, που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα προδικάζει ως ένα σημείο και τον τρόπο που αισθανόμαστε. Έτσι δεν είναι; Αυτό, αυτή η ποιότητα εμένα με ενδιαφέρει πάρα πολύ. Δεν θέλω δηλαδή να αφήνω τον χρόνο να κυλάει και να αναλώνεστε.”
Τέλος, ο ίδιος υποστήριξε πως είμαστε ο λαός του κλάματος. Συγκεκριμένα ανέφερε πως: «Ακριβώς επειδή το λέω αυτό, επειδή η χώρα μας ή η διάθεσή μας γενικά σαν χώρα, για πολλούς λόγους ιστορικούς όπως σας είπα και κοινωνικούς κτλ είναι λίγο. Είμαστε λίγο λαός του κλάματος, λίγο εγώ δεν μπορώ αυτή την. Αυτό το κλίμα δεν πάω, δεν θα πάω στο άλλο άκρο, ότι είμαστε ένας λαός που υποδύεται το χαρούμενο, Αλλά δεν μπορώ να ζήσω την καθημερινότητά μου με ένα μόνιμο παράπονο κι ένα μόνιμο κλάμα. Δεν μ’ αρέσει ότι φταίνε όλα γύρω μου. Είμαι πιο πολύ σε αυτό που έλεγε ο Καζαντζάκης ότι αν θέλεις να φτιάξεις κάτι και να φτιάξεις έναν καλύτερο κόσμο, φτιάξτον και μπες μέσα».