Ραντεβού στην Αγκυρα

Στην αρχή, ήταν ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Φιντάν, που δήλωσε αναγγέλλοντας το επικείμενο ταξίδι Μητσοτάκη τον Φεβρουάριο στην Αγκυρα ότι από αυτό αναμένει «να λύσουμε μόνιμα το πρόβλημα του Αιγαίου, θέματα όπως χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα» κάνοντας λόγο για… «ιστορική ευκαιρία για επίλυση των ζητημάτων». Στις δηλώσεις Φιντάν, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μαρινάκης έσπευσε να απαντήσει ότι «μία είναι η διαφορά που μας χωρίζει με την Τουρκία, ο καθορισμός ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου». Διόλου πειστική απάντηση.

Γιατί όμως πρέπει να πιστέψει κανείς τον Φιντάν και όχι τον Μητσοτάκη, ο οποίος έχει τοποθετηθεί αντίστοιχα κατ’ επανάληψη όπως και ο εκπρόσωπός του;

Για τον απλούστατο λόγο ότι κατόπιν αυτής και όλων όσων λεκτικών και εμπράκτων έχουν, πολύ πρόσφατα, προηγηθεί, ο Μητσοτάκης επέμενε να πάει στην Τουρκία. Κάτι που σημαίνει ότι επί της ουσίας αποδέχθηκε την τιθέμενη ατζέντα. Αλλιώς είναι εκτός πάσης λογικής τέτοιο ταξίδι, που, αν όντως διαφωνεί, ως όφειλε, έπρεπε να το αντιμετωπίζει ως απαράδεκτο.

Η μόνη ουσιώδης διάψευση θα ήταν απλούστατα ότι εφόσον τίθεται το μοίρασμα του Αιγαίου προς συζήτηση με τον πλέον ευθύ, κατηγορηματικό και δημόσιο τρόπο, η ελληνική κυβέρνηση να δηλώσει ότι δεν υφίσταται αντικείμενο, πολύ περισσότερο δεν είναι καν αποδεκτό και, ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί. Ολα τα υπόλοιπα, είναι απλώς χονδροειδείς κοροϊδίες.

Στην ουσία, τέτοιο ταξίδι νομιμοποιεί πλαγίως την τουρκική ατζέντα – αυτό είναι το πρώτιστο αποτέλεσμά του – και κυρίως για αυτό τα κάνουν τώρα, όχι απλώς για να τον μειώσουν. Και όταν το επικαλεστούν, ουδείς θα μπορεί να πείσει περί του αντιθέτου εφόσον πραγματοποιηθεί υπό τέτοιους όρους, η αποδοχή των οποίων τεκμαίρεται και έτσι θα εκληφθεί πανταχόθεν από το ίδιο το γεγονός ότι συντελείται. Τα υπόλοιπα στερούνται ουσίας.

Ακόμα χειρότερα, ταυτόχρονα, ο Φιντάν εξέθεσε περαιτέρω τον Πρωθυπουργό επικαλούμενος… πρόβλημα εσωτερικής κοινής γνώμης στην Ελλάδα στη «συνολική επίλυση» που προσδοκά στο ταξίδι «ιστορική ευκαιρία».

Κάτι που, προσοχή, έμεινε εντελώς αναπάντητο, ενώ σαφώς υπονοεί ότι τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας απλώς… κολλάνε σε μια… προβληματική κοινή γνώμη, ενώ υπάρχει στην Ελλάδα η σχετική πολιτική βούληση. Δηλαδή ότι… συμπάσχει που το πρόβλημα δεν είναι η εντελώς αδιανόητη απώλεια κυριαρχίας της χώρας, μα η αδυναμία της κυβέρνησης να την επιβάλει εσωτερικά!

Αποτέλεσμα; Η νεκρική ελληνική παθητικότητα έναντι όλων αυτών, έφερε ήδη τρισχειρότερα: αμέσως μετά, η Τουρκία εξέδωσε δύο πρωτοφανείς NAVTEX διάρκειας δύο ετών, απαιτώντας ξανά την αποστρατιωτικοποίηση νησιών στο Αιγαίο και επαναφέροντας τις γνωστές απολύτως απαράδεκτες κυριαρχικές αξιώσεις της εις βάρος της Ελλάδας.

Και, αμέσως μετά, η Τουρκία επεξέτεινε επ’ αόριστον τη διετία και απαίτησε επισήμως να λαμβάνεται η άδειά της για κάθε ενέργεια ανατολικά του 25ου μεσημβρινού: δηλαδή δηλώνει πλήρη κυριαρχία ακριβώς στο μισό Αιγαίο!

Ο Μητσοτάκης πρέπει πλέον να σκεφτεί πάρα πολύ σοβαρά αν κατόπιν όλων αυτών θα κάνει τελικά αυτό το ταξίδι υπό το κράτος τέτοιων αδιανόητων εκβιασμών. Και πρέπει να το σκεφτεί γρήγορα. Γιατί αν ναι, το κόστος θα αποδειχθεί βαρύτατο. Και για τον ίδιο, καθώς πλέον είναι πλήρως ταυτισμένος προσωπικά με όλα αυτά. Αν μη τι άλλο, ας σκεφτεί τουλάχιστον αυτό.