Αντε πάλι
Σκέφτηκα πολύ αν θα έπρεπε να γράψω για τις αμβλώσεις. Θεωρούσα ότι θα έριχνα νερό στον μύλο της επαναφοράς στο τραπέζι της δημόσιας συζήτησης ενός μη-θέματος. Διότι, αν μιλάμε για κάτι που έχει «τακτοποιηθεί» συνταγματικά εδώ και σαράντα χρόνια, είναι σαν να θεωρούμε ότι κακώς είναι τακτοποιημένο ή ότι, τέλος πάντων, πρέπει να «ανατακτοποιηθεί». Αλλά τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τις κωμικές δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού, ακούω, σε δημόσιες και ιδιωτικές συζητήσεις να γίνεται λόγος περί αμβλώσεων ή, όπως προτιμούν να αναφέρονται οι γιατροί, διακοπή κύησης. Στις τηλεοπτικές εκπομπές μάλιστα όλο αυτό γίνεται με έναν τρόπο σχεδόν θεατρικό, καθώς οι παρουσιαστές, ανάλογα με το τι υποστηρίζουν, μοιράζονται τους ρόλους του καλού και του κακού μπάτσου. Ας πω λοιπόν κι εγώ τις παρόλες μου. Που είναι απολύτως βιωματικές.
Ανήκω στη γενιά της νομιμοποίησης των αμβλώσεων, υπό την έννοια ότι η δεκαετία που η ηλικία μου είχε μπροστά τον αριθμό «2», ήταν ταμάμ η δεκαετία του 1980. Για να πω την αλήθεια, είχα κάνει έκτρωση (όπως τη λέγαμε τότε) πριν από τη νομιμοποίησή τους το 1986, χωρίς να έχω την αίσθηση ότι κάνω κάτι παράνομο. Και μάλιστα δεν ήμουν στον πρώτο μήνα, ούτε καν στο δεύτερο διότι, για κάποιες μέρες, προβληματιζόμουν για το αν θα συνέχιζα την εγκυμοσύνη. Ωστόσο, όπως μου μπήκε η ιδέα, έτσι και μου βγήκε. Γιατί έμεινα έγκυος ενώ δεν ήθελα παιδί; Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να απαντήσω, «ατυχήματα» από απροσεξία συμβαίνουν και στις εθνικές οδούς.
Γιατί δεν ήθελα να κάνω παιδιά, να εκπληρώσω τον «ρόλο» μου ως γυναίκα κουλουπού, κουλουπού; Δεν ξέρω και ούτε αισθάνθηκα ποτέ την ανάγκη να το εξηγήσω ούτε καν στον εαυτό μου. Πολύ αργότερα και λίγο πριν φτάσω τα βιολογικά όρια της δυνατότητας να γίνω μητέρα, σε μια συζήτηση με ψυχοθεραπευτή, σκέφτηκα ότι μπορεί η αιτία να ήταν το ότι ήθελα να κρατήσω για τον εαυτό μου τον ρόλο του «παιδιού». Ούσα παραχαϊδεμένη λόγω κάποιων προβλημάτων υγείας στη νηπιακή μου ηλικία, δεν ήθελα, ίσως, να χάσω αυτήν την «πολυτέλεια». Ή μπορεί να ήταν και κάτι άλλο, ας πούμε ο φόβος της δέσμευσης. Εχει σημασία; Προφανώς καμία. Το σημαντικό για μένα ήταν ότι δεν ήθελα παιδί. Ακόμη και όταν ο πατέρας μου, εμμέσως πλην σαφώς, μου έδωσε το «ελευθέρας» και την αρωγή του για να δημιουργήσω μονογονεϊκή οικογένεια καθώς πίστευε ότι θα γινόμουν καλή μητέρα. Εγώ πάλι όχι. Αν είχα «ταλέντο μητέρας» θα είχα και παιδιά.
Επειδή λοιπόν ακούω διάφορα για αντίξοες συνθήκες και για ηθικά διλήμματα, θεωρώ ότι και το «θέλω» ενός ανθρώπου είναι κάτι ιερό. Δεν πρόκειται για κωλοπαιδισμό ή εγωκεντρισμό, αλλά για προϋπόθεση προσωπικής ισορροπίας. Οπως το έλεγε ο πατέρας μου, άνθρωπος θρησκευόμενος και γιος παπά. «Ο άνθρωπος που κάνει αυτό που θέλει είναι ευτυχισμένος. Και καλός άνθρωπος και καλός χριστιανός μπορεί να είναι μόνο ο ευτυχισμένος άνθρωπος».
ΥΓ. Εχω την εντύπωση ότι, όταν η Μαρία Καρυστιανού έκανε τη δήλωση περί δημόσιας διαβούλευσης, ήθελε να αναφέρει έναν «επίσημο όρο» χωρίς να ξέρει τι ακριβώς σημαίνει. Σαν τις υποψήφιες των καλλιστείων που μιλούσαν για παγκόσμια ειρήνη.