Ταξί ενός παλιού κόσμου

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν ξέρουν να οδηγούν – ή, μάλλον, για να το προσωποποιήσω, υπάρχουμε κάποιοι άνθρωποι που δεν ξέρουμε να οδηγούμε. Είμαστε, δηλαδή, οι καθημερινοί χρήστες των δημοκρατικών συγκοινωνιακών μέσων, των υποδομών που φτιάχτηκαν για τις μη εξατομικευμένες μετακινήσεις των ανθρώπων στην πόλη και στη χώρα, των υπεραστικών ΚΤΕΛ, των τρένων, του μετρό και των αστικών λεωφορείων στην πόλη.

Και βέβαια των ταξί – οι μετακινήσεις με τα οποία είναι πιο εξατομικευμένες. Επιτρέψτε μου σήμερα, με αφορμή μια ακόμα απεργία του σωματείου των αυτοκινητιστών, να μιλήσω για τα ταξί. Οχι με απαξίωση, όπως συχνά συνηθίζεται, αλλά αναγνωρίζοντας τη σημαντική συμβολή των επαγγελματιών τους στη λειτουργία των πόλεων και της χώρας – και επισημαίνοντας τα, κατά τη γνώμη μου, λάθη του σωματείου τους.

Καταρχάς, πρέπει να πούμε ότι οι ταξιτζήδες δεν είναι μια εξαθλιωμένη κοινωνική ομάδα, όπως συχνά προσπαθούν να πουν μερικοί οδηγοί που γκρινιάζουν. Δουλεύουν πολύ και σε δύσκολη συνθήκη, αλλά βγάζουν χρήματα – σπουδάζουν τα παιδιά τους, αγοράζουν ακίνητα, συμμετέχουν στην καταναλωτική κοινωνία, πάνε διακοπές.

Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, η δουλειά έγινε λίγο καλύτερη, χάρη στις δυνατότητες της τεχνολογίας. Οι νεότεροι στο επάγγελμα το ξέρουν καλά, άλλωστε κατά κανόνα χρησιμοποιούν GPS, εργάζονται με εφαρμογές, συνεργάζονται σε εταιρείες, έχουν καλύτερα αυτοκίνητα. Χάρη στις τεχνολογίες και στους επαγγελματίες με επίγνωση των αλλαγών στις ζωές μας έχει γίνει πολύ καλύτερο το ταξί. Και ασφαλέστερο, για οδηγούς και επιβάτες.

Ο συνδικαλισμός τους, αντίθετα, πιστεύει ότι μπορεί η εξέλιξη να σταματήσει. Οτι μπορεί να ξαναγίνει κανόνας η ταύτιση του ταξιτζή με τον πειρατή: του αυτοκράτορα πάνω σε ένα βρώμικο και παλιό όχημα, που μυρίζει τσιγαρίλα, έχει πειραγμένο ταξίμετρο, τους επιγόνους του Τράγκα δυνατά στο ραδιόφωνο, και όταν δεν ψαρεύει πελάτες στον δρόμο πλακώνεται στο ξύλο στους σταθμούς και στα λιμάνια.

Αυτό, ας το συνειδητοποιήσουν οι συνδικαλιστές των ταξί, είναι last year. Τα πράγματα άλλαξαν. Και δεν έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν τις αλλαγές. Πώς μπορούν να έχουν απαίτηση για τα τουριστικά βαν που χρησιμοποιούν τα ξενοδοχεία για τις μετακινήσεις τουριστών, όταν αυτά είναι η παγκόσμια τάση; Στην Ελλάδα κατάφεραν να φρενάρουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σε όλον τον κόσμο το Uber. Νομίζω ότι είναι η τελευταία νίκη τους – κι αν συνεχίσουν με την ίδια λογική θα είναι πύρρειος. Θα τη βρουν δηλαδή από αλλού.

Οι αυτοκινητιστές των ταξί είναι ανάγκη να γίνουν κι αυτοί άνθρωποι της εποχής τους. Να μπουν κι αυτοί στη μεγάλη εικόνα. Ορθώς διεκδικούν χαλαρότητα στην επιβεβλημένη αντικατάσταση του στόλου με ηλεκτρικά αυτοκίνητα – η χώρα είναι πίσω σε υποδομές που μπορούν να κάνουν την ηλεκτροκίνηση εύκολη. Αλλά η χρήση λεωφορειόδρομων δεν πρόκειται να τους δοθεί, επειδή δεν θα σχετικοποιηθεί με ελαστικές εξαιρέσεις η προσπάθεια να λειτουργήσει κάπως πολιτισμένα η άναρχη και δυσπρόσιτη πρωτεύουσα.

Η κοινωνία αλλάζει – και τα ταξί χρειάζεται να δουν τις αλλαγές της και να προσαρμοστούν σ’ αυτές. Σε λίγο καιρό, πολλοί οδηγοί θα αντικατασταθούν από ρομπότ. Ο συνδικαλισμός των αυτοκινητιστών με αυτά τα δεδομένα χρειάζεται να προσαρμοστεί. Τα ταξί που επηρεάζει ο Θύμιος μυρίζουν ιδρώτα και τσιγάρο αλλά είναι κάτι που πάλιωσε. Ο κόσμος άλλαξε.