Ο Μάνταλος και το «αντίο»
Τέλος, λοιπόν, ο Πέτρος Μάνταλος από την εθνική ομάδα. Χωρίς κρότο. Αθόρυβα. Οπως συνηθίζει να συμπεριφέρεται ο μέσος της ΑΕΚ σε όλη τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του διαδρομής.
Μα, για να σταθούμε λίγο εδώ: άξιζε ένα τέτοιο «αντίο» σε παίκτη που φορά πάνω από 10 χρόνια τη Γαλανόλευκη και συμπλήρωσε 71 συμμετοχές έχοντας πετύχει επτά γκολ; Επρεπε, δηλαδή, η τελευταία του φορά με την εθνική ομάδα να είναι σε ένα αδιάφορο ματς με τη Λευκορωσία τον περασμένο Νοέμβριο; Τότε που φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού; Η ερώτηση αφορά το αν έπρεπε ο Ιβάν να δώσει τη δυνατότητα στον Μάνταλο να εμφανιστεί μπροστά στο κοινό και σε εντός έδρας παιχνίδι. Και να αποχωρήσει ο ικανός χαφ σε ένα ματς που θα ήταν αξέχαστο για τον ίδιο.
Ηθελε κάτι τέτοιο ο Μάνταλος; Το συζήτησε με τον Γιοβάνοβιτς; Ή ο τεχνικός αποφάσισε να γυρίσει σελίδα οριστικά και να προχωρήσει από τα προσεχή φιλικά παιχνίδια σε δοκιμές και με θέα την επόμενη ημέρα που ασφαλώς πρέπει να είναι καλύτερη και για τον ίδιο αλλά κυρίως για την ομάδα που χρειάζεται να ζωντανέψει ξανά τα όνειρά της και να φέρει πίσω τον κόσμο στις εξέδρες; Ενας αποχαιρετισμός στον οποιονδήποτε παίκτη και όχι σε κάποιον που φόρεσε τόσες φορές τη φανέλα μιας εθνικής ομάδας, αξίζει να γίνεται με τρόπο ζεστό και με βάση τη σύνδεση που αυτός ανέπτυξε με τον κόσμο. Γιατί το ποδόσφαιρο, όλος ο αθλητισμός αν θέλει κάποιος να το γενικεύσει, είναι γεμάτος συναίσθημα και όχι κάτι το ολότελα αποστειρωμένο.
Και μια και ο λόγος για προπονητές, το διαζύγιο της Σεβίλλης με τον Αλμέιδα ήταν προδιαγεγραμμένο εδώ και αρκετό διάστημα. Η άλλοτε κραταιά Σεβίλλη πήγαινε από το κακό στο χειρότερο στην ισπανική Λίγκα και κινδυνεύει με υποβιβασμό. Το άλμα στην Ισπανία (επί του παρόντος) δεν βγήκε για τον αργεντινό προπονητή που παραμένει ένας τεχνικός με αμέτρητες συμπάθειες στον χώρο της ΑΕΚ.
Ασφαλώς γιατί έφερε στη Νέα Φιλαδέλφεια το νταμπλ στην πρώτη του σεζόν στην ομάδα και έτσι «αγόρασε χρόνο» για τη συνέχεια, οι δύο επόμενες χρονιές του όμως δεν εξελίχθηκαν όπως θα ήθελε. Μάλλον αυτό συμβαίνει συχνά με τον συμπαθή Ματίας. Κάνει καλή «πρώτη εντύπωση». Εγινε και με τη Σεβίλλη. Αλλά στην πορεία τα πράγματα συννέφιασαν πάρα πολύ και ουδείς ρίσκαρε να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο.