در چنین وضعی، دولتها اغلب به همان دامی گرفتار میشوند که تاکمن آن را «بیخردی» مینامد: اصرار بر سیاستهایی که هزینهی کوتاهمدت عقبنشینی از آنها، بیشتر از هزینهی بلندمدت پافشاری بر آنها نیست، اما ساخت قدرت اجازهی اصلاح آنها را نمیدهد...وضع کنونی کشور را میتوان مصداقی از قرار گرفتن در تلهی همزمانی دانست، بیآنکه از این تحلیل بتوان نتیجهای قطعی گرفت. راه اصلاح هنوز گشوده ولی تصمیمگیری برای پیمودن آن دشوارتر شده است.
