Οι διαφορές του Γιόβιτς με τον Μαρσιάλ
Τις προηγούμενες δεκαετίες οι μεταγραφές… αεροδρομίου ήταν της μόδας στην Ελλάδα. Ηχηρά ονόματα έφεραν πολλοί. Κάποιες από αυτές τις μεταγραφές δικαιολόγησαν στο χορτάρι τον ντόρο που προκάλεσαν, άλλες όμως δεν έκαναν αίσθηση και οι παίκτες αποχώρησαν δίχως να αφήσουν – έστω και για λίγο – το στίγμα τους. Ισως μάλιστα να ήταν και περισσότερες αυτές που δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες. Αντίθετα, παίκτες που ήρθαν χωρίς τυμπανοκρουσίες έγραψαν ιστορία και αγαπήθηκαν από τους οπαδούς της ομάδας τους. Ενα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ιστορία του Μίκαελ Εσιέν και του Αντρέ Σιμόες.
Οι δύο ποδοσφαιριστές έφτασαν σχεδόν ταυτόχρονα στο αεροδρόμιο το βράδυ της πρώτης μέρας του Ιουνίου του 2015. Τον πρώτο τον υποδέχθηκαν εκατοντάδες οπαδοί του Παναθηναϊκού κάνοντας τη νύχτα μέρα στο «Ελ. Βενιζέλος», ενώ ο δεύτερος πέρασε απαρατήρητος. Τελικά ο Εσιέν έφυγε ως αποτυχημένος παρά το τεράστιο βιογραφικό του ενώ ο Σιμόες κατέκτησε τίτλους με την ΑΕΚ, έγινε αρχηγός της και μέχρι σήμερα μνημονεύεται από τους φίλους της για όσα πρόσφερε. Η αλήθεια είναι πάντως ότι η Ενωση δεν το είχε και τόσο με τις μεταγραφές αεροδρομίου. Από τότε όμως που ανέλαβε ο Μάριος Ηλιόπουλος, είδαμε να γίνονται και τέτοιες κινήσεις.
Πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτά των Αντονί Μαρσιάλ και Λούκα Γιόβιτς. Εστω κι αν για τον δεύτερο δεν υπήρξε υποδοχή, αφού η άφιξή του δεν είχε ανακοινωθεί. Δύο μεταγραφές ονομάτων με τεράστια απήχηση, αλλά τελείως διαφορετική λογική. Τον Μαρσιάλ η ΑΕΚ τον πήρε γιατί απλά τον… βρήκε μπροστά της και δεν ήθελε να αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ηταν και οι πρώτοι μήνες του Ηλιόπουλου στην ΠΑΕ, η Ενωση είχε ήδη αποκλειστεί από το Conference League και ήθελε κάπως να «ζεστάνει» τον κόσμο, παρότι είχε προηγηθεί και η απόκτηση του Ερικ Λαμέλα. Ουσιαστικό σχέδιο και πλάνο για την αξιοποίηση του Γάλλου δεν υπήρχε και αυτό αποδείχθηκε στη συνέχεια.
Πολύ διαφορετικά ήταν τα πράγματα στην περίπτωση του Γιόβιτς, Και πάλι η ΑΕΚ είδε μία ευκαιρία μπροστά της, αλλά δεν τον απέκτησε απλά και μόνο επειδή είναι ο Γιόβιτς και «κάπως θα τον βολέψουμε». Υπήρχε ο Μάρκο Νίκολιτς που τον γνώριζε πολύ καλά, είχε συγκεκριμένο ρόλο για εκείνον στον μυαλό του και ένα ποδοσφαιρικό σχέδιο για να τον εντάξει μέσα σε αυτό. Η παρουσία ενός σέρβου προπονητή έπαιξε ρόλο στην απόφαση του Γιόβιτς που κατά κάποιον τρόπο θα ερχόταν σε ένα οικείο περιβάλλον ενώ πείστηκε και από τα όσα του είπε ο Νίκολιτς που ήθελε από εκείνον να γίνει ο ηγέτης της ομάδας.
Ανεξάρτητα με το αν θα έβγαινε ή όχι αυτή η μεταγραφή στην πορεία, οι Κιτρινόμαυροι κινήθηκαν σωστά και με απόλυτα ποδοσφαιρικά κριτήρια. Γιατί από το καλοκαίρι η ΑΕΚ λειτουργεί με ποδοσφαιρικά κριτήρια χάρη στην παρουσία των Ριμπάλτα και Νίκολιτς, σε αντίθεση με το πρώτο καλοκαίρι του Ηλιόπουλου που από τη μετάβαση από τη μία κατάσταση στην άλλη, επικρατούσε ένα χάος. Ενα χάος που δεν άργησε να αποτυπωθεί στον αγωνιστικό χώρο, με τα αποτελέσματα να είναι γνωστά. Αν πάμε τώρα στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι αυτών των δύο μεγάλων μεταγραφών, θα διαπιστώσουμε πως ήδη η προσφορά του Γιόβιτς είναι πολύ μεγαλύτερη.
Το λένε τα νούμερα, αλλά πάνω από όλα το λέει η εικόνα των δύο στο γήπεδο. Ο Μαρσιάλ ήρθε στην ΑΕΚ στα 28 του χρόνια. Ο Γιόβιτς στα 27. Από τις πιο παραγωγικές ηλικίες για έναν ποδοσφαιριστή και προφανώς κάτι λάθος έκαναν στην καριέρα τους και οι δύο για να έρθουν στην Ελλάδα σε αυτές τις ηλικίες. Ο πρώτος όμως είδε την περιπέτειά του εδώ σαν να κάνει χάρη που παίζει στην ΑΕΚ. Ο δεύτερος ήρθε με κίνητρο να παίξει, να ξαναφτιάξει την καριέρα του και να αποδείξει πως έστω και σε χαμηλότερο επίπεδο από αυτό που τον γνωρίσαμε τα προηγούμενα χρόνια, μπορεί να κάνει τη διαφορά διεκδικώντας μία δεύτερη ευκαιρία στην ελίτ.
Σε 27 ματς σε όλες τις διοργανώσεις ο Γιόβιτς έχει ήδη 15 γκολ και μία ασίστ. Εγραψε ιστορία με τα επτά γκολ κόντρα στον Παναθηναϊκό και ας έχει… κιλά, όπως λένε. Από την άλλη, ο Μαρσιάλ έπαιξε μόλις 23 ματς και κατέγραψε εννιά γκολ με δύο ασίστ. Από τον Σεπτέμβριο παίζει στο Μεξικό με τη Μοντερέι και μόλις πριν από λίγες μέρες πέτυχε το πρώτο του γκολ σε επίσημο παιχνίδι.