Επτά μέρες στο «σκοτάδι»: Η αγωνία ενός Ιρανού στη Θεσσαλονίκη για την οικογένειά του
«Όλοι φοβούνται, αλλά αν δε σταματήσει τώρα αυτός ο φόβος, δε θα σταματήσει ποτέ, και όσα ακολουθήσουν θα είναι χειρότερα». Εδώ και επτά ημέρες το Ιράν βρίσκεται βυθισμένο σε ψηφιακό σκοτάδι. Χωρίς ίντερνετ, ρεύμα και επικοινωνία με τον έξω κόσμο, οι πολίτες ζουν αποκομμένοι. Στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει τα τελευταία εννέα χρόνια, ο Πεζχμάν αγωνιά καθημερινά για την τύχη της οικογένειάς του, με την οποία έχει χάσει κάθε επαφή από τη στιγμή που ολόκληρη η χώρα –εκτός από τους αξιωματούχους– βγήκε offline.
Ο ίδιος έχει χτίσει από το μηδέν τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάζεται ως ξυλουργός και οικοδόμος. Ωστόσο, η σκέψη του παραμένει στα αδέλφια και τον πατέρα του στο Ιράν. «Εδώ και επτά μέρες δεν έχω μιλήσει καθόλου, ούτε με τα αδέλφια μου ούτε με τους φίλους μου, ούτε στο τηλέφωνο ούτε μέσω ίντερνετ, και φοβάμαι. Αγχώνομαι και δε μπορώ να συνεχίσω τη δουλειά μου…», λέει με φωνή γεμάτη ανησυχία.
Όπως διηγείται στο ThessPost.gr και στην Κωνσταντίνα Πλοιαρίδη, «οι άνθρωποι στο Ιράν έχουν φτάσει στα όριά τους. Δε θέλουν να φύγουν από τη χώρα —και να ήθελαν, τώρα δεν μπορούν—, θέλουν να πέσει το ισλαμικό καθεστώς». Η εξέγερση, όπως περιγράφει, ξεκίνησε πριν από περίπου δύο εβδομάδες, όταν οι τιμές εκτοξεύθηκαν μέσα σε μία μόνο ημέρα. «Αν το ψωμί έκανε ένα ευρώ, από το βράδυ μέχρι το πρωί πήγε στα δέκα ευρώ», αναφέρει.
«Οι δικοί μου μου έλεγαν πόσο έχουν κουραστεί, από την κατάσταση της οικονομίας, από τη ζωή… τίποτα δεν υπάρχει στο Ιράν. Έτσι έκλεισαν τα μαγαζιά τους, άφησαν τις δουλειές τους και βγήκαν στους δρόμους. Ήρθε η αστυνομία από την πρώτη ημέρα και άρχισε να χτυπάει τον κόσμο. Σήμερα υπάρχουν χιλιάδες νεκροί», περιγράφει συγκλονισμένος.
«Σαν να έκλεισε ο διακόπτης»
Ο Πεζχμάν τονίζει ότι «δεν πρέπει ο κόσμος και η διεθνής κοινότητα να ξεχνάει το Ιράν». Όπως εξηγεί, «γι’ αυτόν τον λόγο έχουν κλείσει το ίντερνετ και το ρεύμα, για να είναι όλοι στο σκοτάδι, να μην υπάρχουν βίντεο και να σκοτώνουν πιο εύκολα». Από προχθές, όπως λέει, οι αρχές πετούν με ελικόπτερα για να εντοπίσουν και να καταστρέψουν συσκευές Starlink στις ταράτσες.
Η Starlink είχε χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα από διαδηλωτές κατά τις κινητοποιήσεις του 2022, μετά τον θάνατο της Μάχσα Αμινί, προσφέροντας εναλλακτική δίοδο επικοινωνίας όταν το κρατικό δίκτυο κατέρρεε.
«Είτε θα πέθαινα στο Ιράν, είτε στον δρόμο»
Ο Πεζχμάν έφτασε στην Ελλάδα το 2017 μέσω Τουρκίας, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη. «Το μόνο που είχα στο κεφάλι μου ήταν ότι έπρεπε να φύγω. Ή θα πέθαινα στο Ιράν ή στον δρόμο», λέει. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, έλαβε εντολή να χτυπήσει διαδηλωτές σε πορεία, όπως αυτές που εκτυλίσσονται σήμερα στην Τεχεράνη. «Δεν τους ακούσαμε και μετά μας έβαλαν στο δικαστήριο του στρατού και στη φυλακή», θυμάται.
Αν και αποφυλακίστηκε, η άρνησή του να υπακούσει σε εντολές καταστολής τον κατέστησε ύποπτο για τις αρχές. Έτσι, η φυγή ήταν η μόνη του διέξοδος για μια κανονική ζωή.
Μιλώντας για το δυσκολότερο ταξίδι της ζωής του, αφηγείται πως ξεκίνησε με τα πόδια από το Ιράν προς την Τουρκία, μαζί με δεκάδες άλλους που είχαν τη φυγή ως μονόδρομο. «Περπάτησα για περίπου 3-4 μέρες μέσα από βουνά και μετά πήγα Τουρκία. Ήμασταν περίπου 45 άνθρωποι. Δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε γιατί έπρεπε συνεχώς να προσέχουμε», λέει.
Ο προορισμός του ήταν η Σουηδία, όμως ο διακινητής που πλήρωσαν τους εγκατέλειψε στην Ελλάδα. «Μας πήρε τα χρήματα, μας έφερε Ελλάδα και μετά… εξαφανίστηκε. Προσπάθησα να πάω στη Σουηδία αλλά δεν τα κατάφερα και ήθελα να ηρεμήσω, να αλλάξει κάτι στη ζωή μου, και έτσι έμεινα στη Θεσσαλονίκη».
«Αν μπορούσα, θα ήμουν στη χώρα μου. Δεν είχα ποτέ στο κεφάλι μου να φύγω. Γιατί να φύγω από τη χώρα μου που ήξερα τη γλώσσα; Όλοι θα θέλαμε να γυρίσουμε, γιατί είναι πολύ δύσκολο να γίνεις πρόσφυγας. Να έρθεις σε μια χώρα που δεν ξέρεις τη γλώσσα, την κουλτούρα, τίποτα… Είχα όλη μου τη ζωή στο Ιράν και ήρθα σε μια χώρα που δεν ήξερα τίποτα, ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Ξεκίνησα τη ζωή μου από το μηδέν», υπογραμμίζει.