فطرت توحیدی انسانها گرایش درونی به یکتاپرستی است، نه تحقق قطعی آن. پیامبران برای هدایت آمدهاند، اما عواملی چون تقلید از نیاکان، پیروی از گمان، تعطیل عقل، دنیازدگی و پذیرش شرک بهعنوان عادت، موجب انحراف از فطرت شدند؛ بنابراین شرک تاریخی، ناسازگار با فطرت توحیدی نیست و نشاندهنده نیاز انسان به هدایت پیامبران است.
