سمنان، شهری که در هزار توی تاریخش صدای کاروانها، نقارهها، اذانهای سلجوقی و خاطرهی نسلهای پیدرپی جاری است، این روزها بیش از هر زمان دیگری نیازمند «دیدن» است؛ نیازمند آن است که کسی دوباره به حافظهاش دست بکشد، غبار از هویت دیرینهاش بردارد و مردم این خاک را مطمئن کند که هنوز «چیزی برای ماندن» دارند.
