بزرگترین خطر برای یک جامعه نه خشم که بیتفاوتی مزمن است. جامعه خشمگین هنوز زنده است، چون هنوز چیزی برای از دست دادن دارد؛ اما جامعه خسته، تنها به بقا از طریق فروپاشی سیاسی میاندیشد، نه به تغییر. اجتماعی با کنشگری نیروهای اثرگذار. در برابر این وضعیت، نخستین گام بازسازی اعتماد است: بازگشت به صداقت در گفتار، محدود کردن وعدهها به آنچه واقعا ممکن است و مهمتر از همه، اعتراف به شکستهای گذشته. به رسمیت شناختن شکستهای دیروز و شکست احتمالی امروز میتوان جامعه را از وضعیت خسته و ناامید به جامعه خشمگین و فعال و در نهایت موثر تبدیل کند.
