برداشت صدرا از برزخ, همه آن پدیدارهای عرفانی مکرر را به روشنی, در زمینة وجودی وسیع تری قرار می دهد که در آن, برزخ, خود, فقط, یک وجه اساسی از برداشت جامع او, «حرکت جوهری», سفر دائم نفس (و تمام هستی) از مبدأ به معاد است. در این زمینة گسترده تر, «آنچه عملاً, در این حوزة تفکر صدرا مورد بحث است, آراء کلامی واقعی و دائم «عالم خیال» برای وجود خاکی ماست, اینجا و اکنون».
