در سالهای اخیر، تماشاگر سینمای ایران به واسطه شرایط تولید و محدودیتهای ایجادشده برای فیلمسازان ناچار به تماشای آثاری شدهاند که شاید با ذائقه اصلیشان تفاوت داشته باشد. محمود گبرلو با نگاهی انتقادی به سیاستگذاریهای فرهنگی، نقش سینماگران، سانسور و رسانه را در این روند بررسی میکند. آیا مخاطب تغییر کرده یا او تحت تاثیر تجارت و تصمیمگیریهای اشتباه است.
