ذهن فردی و اجتماعیِ ما مثل باغهایی است که نیاز به رسیدگیِ مداوم دارند. در غیر این صورت، مرزبندیهایشان از بین میرود و علفهای هرز، گیاهان مطلوب را نابود میکند. مایلم که سخنانم را با بسط این استعاره در مورد اهمیت پرورش نیکی در ذهن افراد و در جامعه به پایان ببرم. اگر شر را فقدان نیکی بدانیم، که به باور من چنین است، باید با استفاده از ویژگیهایی پویا در زندگی انسانی نیکی را گسترش دهیم. تمرین حالتهای ذهنیِ شفقت و قدرشناسی میتواند به رشد فضایل بینجامد، فضایلی که همچون سپری در برابر حالتهای ذهنی شرارت هستند.
