در دل توسعهیافتگی منطقه آزاد چابهار، فقر، بیکاری و حاشیهنشینی هزاران نفر در سکونتگاههای غیررسمی، چون مرادآباد، میرآباد و جنگلوک، چهرهای دیگر از این بندر استراتژیک را به نمایش گذاشته است؛ جایی که بیش از ۷۰ هزار نفر در آلونکها و کپرهایی فاقد حداقل امکانات زندگی میکنند و کودکان بسیاری از حق آموزش و درمان محروماند. این تضاد آشکار، چابهار را به نمادی از همزیستی توسعه اقتصادی با نابرابری اجتماعی تبدیل کرده است.
