سراج زاده در مقالهای در سال ۱۴۰۲ با عنوان «این جنگ مغلوبه است؛ نظام حکمرانی و مساله حجاب» چنین نوشت: «از منظر اجتماعی هم میتوان استدلال کرد هنجارهای اخلاقی که جنبه فرهنگی دارند لزوما نباید به قانون تبدیل شوند. بسیاری از هنجارهای اخلاقی را جامعه با ظرفیتهای فرهنگی و اجتماعی خود رواج میدهد و نه با اجبار قانونی. فرض کنیم زشتی اخلاقی و حرمت بیحجابی به همان اندازه دروغگویی و غیبت کردن باشد که مطابق احادیث و روایات دینی چنین نیست. مگر میشود برای جلوگیری از چنین هنجارهای پسندیدهای قانون نوشت و نیروی پلیس را صرف اجرای آن کرد؟
