Ποιος τους ρώτησε;
«Σαν να μην ήταν αρκετές η κατοχή, η κτηνώδης συνεχιζόμενη καταπίεση του παλαιστινιακού πληθυσμού, η επέκταση των οικισμών και η πολιορκία της Γάζας, έρχεται τώρα και ο βομβαρδισμός των αμάχων, ανδρών, γυναικών, ηλικιωμένων και παιδιών. Εκατοντάδες νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες, χάος στα νοσοκομεία και η κεντρική φαρμακαποθήκη της Γάζας βομβαρδισμένη (…) Το Ισραήλ διαπράττει ανοιχτά και πάλι εγκλήματα πολέμου που παρόμοιά τους έχουμε να δούμε πολύ καιρό».
Τη διακήρυξη αυτή είχαν υπογράψει προ ετών εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες Ισραηλινοί. Κι αποτελεί αυτό μια μικρή απόδειξη – λες και χρειαζόταν – ότι δεν είναι όλοι οι Ισραηλινοί με τον Νετανιάχου. Το να χαρακτηρίζεις λοιπόν όποιον Ισραηλινό βλέπεις μπροστά σου δολοφόνο ή γενοκτόνο δεν συνιστά μόνο αντισημιτισμό, αλλά και βλακεία.
Μεταξύ των όσων είχαν υπογράψει εκείνο το κείμενο ήταν και ο ισραηλινός συγγραφέας, μεταφραστής και κριτικός λογοτεχνίας Οντέντ Βολκστάιν, που επρόκειτο να μιλήσει προχθές σε εκδήλωση της ισραηλινής πρεσβείας στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης. Αυτόν εμπόδισαν να μιλήσει τα 150 άτομα που μπούκαραν στην αίθουσα και φώναζαν συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης. Αυτόν φίμωσαν οι εκδότες και οι βιβλιοπώλες που σε μια κατά τα άλλα σωστή ανακοίνωσή τους για το έγκλημα που συντελείται στη Γάζα αναρωτιούνται «πώς μπορεί η λογοτεχνία να γίνει το φύλλο συκής για να κρυφτεί αυτή η φρικαλεότητα» (πού το είδαν;), αναφέρουν ότι δεν θα μπορούσαν να μιλούν με ειλικρίνεια με τους αναγνώστες τους αν δεν μιλούσαν για την Παλαιστίνη (ποιος τους εμπόδισε;) και καταλήγουν ότι «η ντροπιαστική εκδήλωση της πρεσβείας του Ισραήλ δεν πρέπει και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί» (ποιος τους ρώτησε;).
Ακόμη όμως κι αν ο ομιλητής ήταν απολογητής του Νετανιάχου και των ακροδεξιών εταίρων του, κανείς εκδότης και κανείς ακτιβιστής δεν θα είχε το δικαίωμα να τον εμποδίσει να εκφραστεί. Θα μπορούσαν οι διαφωνούντες, στο πλαίσιο ασφαλώς του νόμου, να πραγματοποιήσουν διαδήλωση έξω από το κτίριο όπου γινόταν η εκδήλωση ή έξω από την ισραηλινή πρεσβεία. Θα μπορούσαν, ακόμη καλύτερα, να παραστούν στην εκδήλωση και να ζητήσουν τον λόγο, εφόσον βέβαια αυτά που είχαν να πουν σχετίζονταν με αυτά που είχαν πει οι ομιλητές. Αλλά η βίαιη παρεμπόδιση της διακίνησης των ιδεών είναι μια φασιστική πρακτική που δεν μπορεί να γίνει ανεκτή.
Σε πλήρη αντίφαση προς την αποστολή που επιτελούν έρχεται και η υποστήριξη που φέρονται να παρέχουν σε αυτή την πρακτική και μια σειρά από εκδοτικούς οίκους. Αν παραπλανήθηκαν, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους. Αν όχι, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν κινδυνεύουν μόνο από τυχόν μποϊκοτάζ, αλλά και από τη βίαιη διάλυση κάποιας δικής τους μελλοντικής εκδήλωσης από «ακτιβιστές» της αντίπαλης ιδεολογίας που δεν θα συμφωνούν με το περιεχόμενό της. Εκείνοι θα την έχουν νομιμοποιήσει.