Ενα χαστούκι

Διάβαζα χθες το μεσημέρι πώς παρουσίασε μια αριστερή ιστοσελίδα την επίθεση κουκουλοφόρων στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου. Ο τίτλος ήταν «Ενταση στην Πολυτεχνειούπολη, μια γυναίκα τραυματίστηκε». Το κείμενο ξεκινούσε αναφερόμενο σε «επεισόδια περιορισμένης έντασης», συνέχιζε με την είδηση ότι μια γυναίκα τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, για να ολοκληρωθεί με την πληροφορία ότι προκλήθηκαν φθορές και σε λεωφορείο που εκτελούσε δρομολόγια εντός της Πολυτεχνειούπολης.

Πώς συμβιβάζεται η «περιορισμένη ένταση» με τη μεταφορά μιας γυναίκας στο νοσοκομείο; Εχουμε χάσει τελείως την επαφή με το περιεχόμενο της λέξης «βία»; Αντιλαμβανόμαστε τη σχέση ανάμεσα στον τρόπο που παρουσιάζουμε τέτοιες ειδήσεις και στην έκρηξη της δυσπιστίας των πολιτών προς τα μέσα ενημέρωσης;

Σύμφωνα με ένα άλλο ρεπορτάζ, η γυναίκα, που ήταν υπεύθυνη του κυλικείου, τραυματίστηκε όταν ένας από τους ροπαλοφόρους τη χαστούκισε επειδή του ζήτησε να μην κολλήσουν αφίσες στον χώρο. Η σκηνή προκαλεί φρίκη. Ακόμη κι εκείνοι που εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν «παρέμβαση» την παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης, και παθαίνουν αλλεργία ακούγοντας οτιδήποτε που έχει σχέση με την αστυνομία, θα αναγνωρίζουν ότι ο δράστης μιας τέτοιας βάρβαρης και άνανδρης πράξης δεν μπορεί να παραμείνει ατιμώρητος.

H βία δεν δικαιολογείται, δεν νομιμοποιείται, δεν μπαίνει στη ζυγαριά. Δεν έχει καμία σημασία τι περιεχόμενο είχε η εκδήλωση για τα Τέμπη στον Ιανό ούτε ποιοι είχαν οργανώσει την εκδήλωση για τις καριέρες στο Πανεπιστήμιο. Η βία είναι καταδικαστέα. Και η ανοχή στη βία φέρνει περισσότερη βία. Ολοι φταίνε, όλοι φταίμε. Φταίει η Αριστερά, που δεν ξεκαθάρισε εγκαίρως, και με σαφήνεια, τους λογαριασμούς της με τη βία. Φταίει η Δεξιά, που έδειξε συχνά επιείκεια ή έκλεισε τα μάτια μπροστά στη «δική της» βία. Φταίνε αυτοί που χαρακτήρισαν «σερίφη» τον πρύτανη του ΕΜΠ επειδή τοποθέτησε κάμερες στην Πολυτεχνειούπολη. Φταίνε εκείνοι που δεν φρόντισαν αυτές οι κάμερες να λειτουργούν σωστά και να εκπληρώνουν τον στόχο για τον οποίο τοποθετήθηκαν. Φταίει ο υφυπουργός Παιδείας, που προσπάθησε να ρίξει τις ευθύνες στον πρύτανη του ΕΜΠ, λέγοντας ότι «όποιος δεν έχει σθένος καλό είναι να μη γίνεται πρύτανης». Φταίει ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη που, όταν τον ρωτάει η Ελένη Ευαγγελοδήμου αν εντείνεται το αίσθημα ανασφάλειας και η αίσθηση ατιμωρησίας από το γεγονός ότι το έγκλημα της ΜΑΡΦΙΝ παραμένει ατιμώρητο 15 χρόνια μετά, απαντάει ότι «άλλες είναι οι σκέψεις που πρέπει να κάνουμε» και ότι τους δολοφόνους με τις μολότοφ έπρεπε να τους σταματήσουν οι διαδηλωτές. Φταίει όμως κι ο πρόεδρος των ταξιτζήδων που, αντιδρώντας σε μια ανόητη ιδέα του αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών, χαρακτηρίζει το μυαλό του «αρρωστημένο» και καλεί τους συναδέλφους του να «πετάξουν έξω όλα τα λαμόγια που βγαίνουν να τον στηρίξουν».

Ο καταλογισμός ευθυνών μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να ληφθούν και μέτρα.