سیمایی صراف با آموزش و پژوهشی که در علوم انسانی داشته، به خوبی به شان محوری این دانش در راهبری مسیر توسعه آگاه شده و مصمم است علوم انسانی را به عنوان چراغ راهنمای وضعیت توسعهنیافتگی لحاظ کند. باید امیدوار بود که ثمرات این کار مهم به جامع بازگردد و بتوان با استناد و اتکا به علوم انسانی رهاییبخش از جهل، خرافه، شبهعلم و بالاتر و سیاهتر از همه اینها، توسعهنیافتگی راه نجاتی جست.
