شهرت احمد شاملو نه تنها به خاطر شعرهای نو و عامیانهاش است، بلکه او با الهام از نیما یوشیج و تلفیق قالبهای سنتی با نوآوری، سبک تازهای به ادبیات فارسی بخشید. شعر شاملو، تا دهه ۶۰ خورشیدی، آکنده از نیش و نقد قدرت و سرودهای ستایشگر مبارزان بود؛ شعری که با هر واژهاش، چکشی بر دیوارهای استبداد میکوبید. پس از این دهه، اگرچه این نگاه همچنان در اشعار او تداوم یافت، اما رنگی پختهتر و کمتر شعاری به خود گرفت.
