در سال ۱۹۹۷، سوفیا گاتیکا ساکن روستای کوچکی در مرکز آرژانتین بود که رویداد ویرانگری زندگی آرام او را دگرگون کرد. نندی، دختر نوزاد او سه روزه بود که مرد. پزشکان پس از تشخیص نارسایی کلیه نوزاد به سرعت او را عمل کردند، اما نتوانستند او را نجات دهند. سوفیا تا چندین هفته از غصه و اندوه فلج شده بود و نمیتوانست از خانهاش در شهر ایتوزائینگو در حاشیه کوردوبا بیرون برود. فقط وقتی یکی از همسایگان به مرگ غیرعادی نندی اشاره کرد باعث شد سوفیا به نارسایی کلیه نوزاد فکر کند. سوفیا میگوید: «کمکم متوجه کودکانی شدم که ماسک به صورت خود زده بودند و مادرانی که سرهای خود را میپوشاندند تا متوجه از دست دادن موهاشان به دلیل شیمیدرمانی نشویم».
