Монолог

«О, вечный спутник мой, с душой ненадежной».

Альфред де Виньи


Би әбден қызған. Магнитофон касеті зыр айналып, тентек толқындар тұлабойға тынымсыз құйылады. Әркім барын салып, қым-қиғаш қимылдап жатыр.

Ұзын шашты жүдеу жігіт гитараға қосыла дауысын дірілдетіп, «Әкеме», тағы бір ағылшынша ән айтты. Шет тілдері институтынан көрінеді. Көңіл қойып, ынт-шынтымен тыңдап отырғандар санаулы. Екеу-үшеуден бұрыш-бұрышта сылқылдай күліп, қызына сөйлеседі.

Алмас сыртқа шығып, салқындап келді де, шеткері отырған бас-аяғы ықшам тобылғы торы қызды биге шақырды. Есімін сұрап еді, бөгелмей:

— Жаудыр, — деді күлімсіреп.

Стол басында да ғайыптың кереметімен қатар отырысып қалды. Айтуынша, жазғы каникулын өткізіп жүрген студент қыз екен. Киген киімі,...