Ըստ քաղաքագետի, պատերազմի երկրորդ օրը արդեն պարզ էր, թե ինչի առջև ենք կանգնած
«Ազատություն». - Քանի որ սա խաղաղության երկարաժամկետ փաստաթուղթ չէ, մարդիկ կանխատեսում են հոռետեսական սցենար՝ չորս տարի հետո Ադրբեջանը շնորհակալություն կհայտնի ռուսական խաղաղապահ զորքերին և կասի՝ այլևս դրա անհրաժեշտությունը չենք տենսում և՝ Ստեփանակերտը հարվածի տակ է:
Արման Գրիգորյան. - Եթե Ադրբեջանի շնորհակալությունից ու ցանկությունից կախված լիներ ռուսական խաղաղապահ ուժերի ներկայությունն Արցախում, ռուսական խաղաղապահ ուժերն Արցախում այսօր էլ չէին լինի: Ես վստահ եմ, որ Ռուսաստանի շահագրգռությունը պահպանելու գոնե Արցախում հայկական ներկայությունը այս նվազ տեսքով, թուլացած տեսքով, չեմ կարծում, որ այդ շահագրգռությունը վերանալու է չորս տարի հետո, և Ադրբեջանը պարզապես կարող է ռուսներին դուրս շպրտել այնտեղից և Արցախի հարցն ուժով լուծել: Այնպես որ այս հարցում պետք չէ այդքան հոռետես լինել:
«Ազատություն». - Այստեղ Ձեզ կհակադարձեին, որ հակառակը՝ ռուս-թուրքական դաշինք՝ գործել և 100 տարի անց Ռուսաստանը մեզ էլի մենակ է թողել:
Արման Գրիգորյան. - Այդ ուժերը, որ նման հակադարձումներ են անում, մի քիչ լավ չեն պատկերացնում, որ պետությունները կարող են դաշնակցային շահեր ունենալ ինչ-որ երկրի հետ, բայց դա չի ենթադրում, որ այդ դաշնակցային շահերը պարտավորեցնում են տվյալ երկրին ամեն ինչ անել իրենց դաշնակցի համար: Դաշնակցային պարտավորությունները ունեն սահմանափակումներ: Ռուսաստանը երբեք խոսք չէր տվել մեզ, որ 94 թվի զինադադարով ստեղծված ստատուս-քվոն համապատասխանում է իր շահերին, և նրանք պաշտպանելու են մեզ այդ ստատուս-քվոն պաշտպանելու գործում: Նման բան չկա: Մենք ենք ռուսներին վերագրել ինչ-որ շահեր, ինչ-որ քաղաքականություն, հետո երբ որ դա չի համապատասխանել ճշմարտությունը, մենք նեղացել ենք և համարել ենք, որ ռուսները մեզ դավաճանեցին կամ գործարքի գնացին մեր թիկունքում և այլն: Ռուսները մեզ արդեն 25 տարի ասում են, թե ինչ է պետք անել այս հարցը լուծելու համար, և որ իրենք էլ են շահագրգռված այդ հացը լուծելով: Ռուսները մեղք չունեն, որ մենք չենք լսել, ականջ չենք դրել:
«Ազատություն». - Ադրբեջանից դեպի նախիջևան ճանապարհ նախատեսող դրույթի մասին Ձեր մեկնաբանությունը: Վարչապետ Փաշինյանն ասում է՝ դա Մեղրին կորցնել չի, մենք էլ օգուտներ ունենք, դեպի Իրան երկաթուղի է բացվում, Երևանից Նախիջևանով Սյունիք տանող ճանապարհն է բացվում, էստեղից տնտեսական պտուղներ էլ կարելի է քաղել:
Արման Գրիգորյան. - Գուցե վարչապետի նկարագրությունը ճիշտ է, ես էլ կողմնակից չեմ, որ այդ հարցում հիստերիկա լինի, որ այդ հարցը մեկնաբանվի ամենախտացված գույներով: Ես էլ, որ փաստաթուղթը կարդում եմ, դրանից դժվար է եզրակացություն անել, որ մենք կորցնում ենք հայկական սուվերեն վերահսկողությունը Սյունիքի կամ ինչ-որ հատվածի նկատմամբ, չկա այդպիսի բան փաստաթղթում: Բայց չի կարելի նաև չասել, որ երբ նույնիսկ դրա մասին ինչ-որ խոսակցություն է եղել, այսինքն ինչ-որ պայմանագրի մեջ դա նշվել է, դա անհանգստանալու առիթ չի կարող չլինել, որոշակի մեր կողմից քայլեր կարող են դիտարկվել որպես այդ պարտավորության խախտում, որոշակի հետևանքներով: Եթե ժողովրդին նույն Փաշինյանը 2,5 տարի ասում էր՝ Արցախը Հայաստան է և վերջ, եթե դե յուրե անկախությունը չի ճանաչում, մենք բանակցելու բան չունենք, Տոնոյանի՝ եթե նոր պատերազմ լինի, կլինեն նոր տարածքային կորուստներ Ադրբեջանի համար, իսկ ի՞նչ պետք է մտածեր ժողովուրդը: Ժողովուրդը մտածում էր, որ մեր վիճակը սարսափելի լավ է, մենք շատ պինդ դիրքերում ենք, և եթե պատերազմ լինի ոչինչ վախենալու կարիք չկա: Այդ տրամադրությունն էր Հայաստանում սեպտեմբերի 27-ին, իշխանությունը դրա համար ծանրագույն պատասխանատվություն է կրում: Ես կարծում եմ, որ պատերազմը սկսվելուց երկու օր հետո արդեն պարզ էր, թե մենք ինչ կատակլիզմի առաջ ենք կանգնած:
Հաղորդումն ամբողջությամբ կարող եք դիտել այստեղ.