Кунларнинг бирида айбсиз бўлган фуқаро қандайдир мақсадга кўра қўлга олиниб, кенглиги атига уч метрдан иборат хонага қамаб қўйилди. У эса, "Мен айбсизман..! Менга тухмат бўлди... қўйиб юборинг мени..!" дея овозини борича бақира бошлади. Жазо сифатида кенглиги икки метр келадиган торроқ хонага қамаб қўйдилар. У янада баланд овоз билан озод этилишни талаб қилар эди. Буни кўрган соқчилар бир метрлик келадиган хонага кўчириб қўйдилар. У энди йиғлай бошлади. "Ортиқ тоқат қилолмайман, на оёқ узатиб бўлади ва на тик туриб бўлади?! Ёлвораман озод қилинг мени!" дея дод солди. Жиғибийрон бўлган соқчилар (кечирасизлар-у) ёнига бир чўчқани ҳам киритиб қўйди. Маҳбус тасаввур қилиб бўлмас қийин ҳолга келди. Гоҳ дод солар, гоҳ жониворнинг ёқимсиз ҳидидан ўзини йўқотар, гоҳ кўз ёш тўкар, гоҳ ўзидан кетар, гоҳ ялиниб-ёлворар. Тоза адабини еб бўлганидан кейин ўлар холатида биринчи қамалган хонасига кўчириб чиқишди. Озгина таом едириб, "Аҳволинг қандай энди ?" деб сўрашган эди, энди анча яхши эканлиги, бу яхшиликларини асло унутмаслигини таъкидлаб, соқчиларга раҳматлар айтди. Лекин у маҳкумлигича қолди... Қўрқув Аллоҳдангина бўлса ярашади! Маъмур Мухтор Манба: Azon.uz
